Duhâ الضحى · Fares Abbad

وَٱلضُّحَىٰ ۝١

Kuşluk vaktine andolsun.

وَٱلَّيۡلِ إِذَا سَجَىٰ ۝٢

Karanlığı çöktüğü vakit geceye andolsun ki.

مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَىٰ ۝٣

Rabbin ne seni terk etti, ne de sana darıldı.

وَلَلۡأٓخِرَةُ خَيۡرٞ لَّكَ مِنَ ٱلۡأُولَىٰ ۝٤

Muhakkak ki âhiret senin için dünyadan daha hayırlıdır.

وَلَسَوۡفَ يُعۡطِيكَ رَبُّكَ فَتَرۡضَىٰٓ ۝٥

Elbette Rabbin sana verecek, sen de hoşnut olacaksın.

أَلَمۡ يَجِدۡكَ يَتِيمٗا فَـَٔاوَىٰ ۝٦

Seni bir yetim olarak bulup barındırmadı mı?

وَوَجَدَكَ ضَآلّٗا فَهَدَىٰ ۝٧

Ve seni (kitap ve iman nedir) bilmezken bulup hidayete eriştirmedi mi?

وَوَجَدَكَ عَآئِلٗا فَأَغۡنَىٰ ۝٨

Seni fakirken, zengin kılmadı mı?

فَأَمَّا ٱلۡيَتِيمَ فَلَا تَقۡهَرۡ ۝٩

Öyleyse sakın yetimi ezme!

وَأَمَّا ٱلسَّآئِلَ فَلَا تَنۡهَرۡ ۝١٠

İsteyeni de azarlama!

وَأَمَّا بِنِعۡمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثۡ ۝١١

Rabbinin nimetine gelince; işte onu anlat.