El-Vakia الواقعة · Ali Jaber

إِذَا وَقَعَتِ ٱلۡوَاقِعَةُ ۝١

Kada se Neizbježni događaj zbije,

لَيۡسَ لِوَقۡعَتِهَا كَاذِبَةٌ ۝٢

događanje njegovo niko neće poricati -

خَافِضَةٞ رَّافِعَةٌ ۝٣

neke će poniziti, a neke uzvisiti.

إِذَا رُجَّتِ ٱلۡأَرۡضُ رَجّٗا ۝٤

Kad se Zemlja jako potrese

وَبُسَّتِ ٱلۡجِبَالُ بَسّٗا ۝٥

i brda se u komadiće zdrobe,

فَكَانَتۡ هَبَآءٗ مُّنۢبَثّٗا ۝٦

i postanu prašina razasuta,

وَكُنتُمۡ أَزۡوَٰجٗا ثَلَٰثَةٗ ۝٧

vas će tri vrste biti:

فَأَصۡحَٰبُ ٱلۡمَيۡمَنَةِ مَآ أَصۡحَٰبُ ٱلۡمَيۡمَنَةِ ۝٨

oni zdesna – šta će biti s onim zdesna?!

وَأَصۡحَٰبُ ٱلۡمَشۡـَٔمَةِ مَآ أَصۡحَٰبُ ٱلۡمَشۡـَٔمَةِ ۝٩

i oni slijeva – šta će biti s onim slijeva?!

وَٱلسَّٰبِقُونَ ٱلسَّٰبِقُونَ ۝١٠

i oni koji prednjače – oni će prednjačiti!

أُوْلَٰٓئِكَ ٱلۡمُقَرَّبُونَ ۝١١

To su oni bliski,

فِي جَنَّٰتِ ٱلنَّعِيمِ ۝١٢

u džennetskim baščama naslada bit će.

ثُلَّةٞ مِّنَ ٱلۡأَوَّلِينَ ۝١٣

Bit će ih mnogo iz prvih,

وَقَلِيلٞ مِّنَ ٱلۡأٓخِرِينَ ۝١٤

a malo iz zadnjih,

عَلَىٰ سُرُرٖ مَّوۡضُونَةٖ ۝١٥

na divanima izvezenim,

مُّتَّكِـِٔينَ عَلَيۡهَا مُتَقَٰبِلِينَ ۝١٦

jedni prema drugima na njima će naslonjeni biti;

يَطُوفُ عَلَيۡهِمۡ وِلۡدَٰنٞ مُّخَلَّدُونَ ۝١٧

služit će ih vječno mladi dječaci,

بِأَكۡوَابٖ وَأَبَارِيقَ وَكَأۡسٖ مِّن مَّعِينٖ ۝١٨

sa čašama i ibricima, i peharom punim pića iz izvora tekućeg –

لَّا يُصَدَّعُونَ عَنۡهَا وَلَا يُنزِفُونَ ۝١٩

od koga ih glava neće boljeti i zbog koga neće pamet izgubiti –

وَفَٰكِهَةٖ مِّمَّا يَتَخَيَّرُونَ ۝٢٠

i voćem koje će sami birati,

وَلَحۡمِ طَيۡرٖ مِّمَّا يَشۡتَهُونَ ۝٢١

i mesom ptičijim kakvo budu željeli.

وَحُورٌ عِينٞ ۝٢٢

U njima će biti i hurije očiju krupnih,

كَأَمۡثَٰلِ ٱللُّؤۡلُوِٕ ٱلۡمَكۡنُونِ ۝٢٣

slične biseru u školjkama skrivenom,

جَزَآءَۢ بِمَا كَانُواْ يَعۡمَلُونَ ۝٢٤

kao nagrada za ono što su činili.

لَا يَسۡمَعُونَ فِيهَا لَغۡوٗا وَلَا تَأۡثِيمًا ۝٢٥

U njima neće slušati prazne besjede, ni govor grešni,

إِلَّا قِيلٗا سَلَٰمٗا سَلَٰمٗا ۝٢٦

nego samo riječi: “Selam, selam!”

وَأَصۡحَٰبُ ٱلۡيَمِينِ مَآ أَصۡحَٰبُ ٱلۡيَمِينِ ۝٢٧

A oni s desne strane – šta će biti s onim s desne strane?!

فِي سِدۡرٖ مَّخۡضُودٖ ۝٢٨

Bit će među lotosovim drvećem bez bodlji,

وَطَلۡحٖ مَّنضُودٖ ۝٢٩

i među bananama plodovima nanizanim

وَظِلّٖ مَّمۡدُودٖ ۝٣٠

i u hladovini prostranoj,

وَمَآءٖ مَّسۡكُوبٖ ۝٣١

pored vode tekuće

وَفَٰكِهَةٖ كَثِيرَةٖ ۝٣٢

i usred voća svakovrsnog

لَّا مَقۡطُوعَةٖ وَلَا مَمۡنُوعَةٖ ۝٣٣

koje će uvijek imati i koje neće zabranjeno biti

وَفُرُشٖ مَّرۡفُوعَةٍ ۝٣٤

i na posteljama uzdignutim.

إِنَّآ أَنشَأۡنَٰهُنَّ إِنشَآءٗ ۝٣٥

Stvaranje njihovo, zaista, ćemo obnoviti

فَجَعَلۡنَٰهُنَّ أَبۡكَارًا ۝٣٦

i djevicama ih učiniti,

عُرُبًا أَتۡرَابٗا ۝٣٧

te onim koje se umiljavaju muževima svojim i godina istih,

لِّأَصۡحَٰبِ ٱلۡيَمِينِ ۝٣٨

za one s desne strane.

ثُلَّةٞ مِّنَ ٱلۡأَوَّلِينَ ۝٣٩

Bit će ih mnogo iz prvih,

وَثُلَّةٞ مِّنَ ٱلۡأٓخِرِينَ ۝٤٠

a mnogo iz kasnijih.

وَأَصۡحَٰبُ ٱلشِّمَالِ مَآ أَصۡحَٰبُ ٱلشِّمَالِ ۝٤١

A oni s lijeve strane – šta je s onima s lijeve strane?!

فِي سَمُومٖ وَحَمِيمٖ ۝٤٢

Oni će biti u vrelom dašku vatre i vodi ključaloj,

وَظِلّٖ مِّن يَحۡمُومٖ ۝٤٣

i u sjeni dima mrkog,

لَّا بَارِدٖ وَلَا كَرِيمٍ ۝٤٤

u kojoj neće biti svježine ni bilo kakve ugodnosti.

إِنَّهُمۡ كَانُواْ قَبۡلَ ذَٰلِكَ مُتۡرَفِينَ ۝٤٥

Oni su prije toga raskošnim životom živjeli

وَكَانُواْ يُصِرُّونَ عَلَى ٱلۡحِنثِ ٱلۡعَظِيمِ ۝٤٦

i uporno teške grijehe činili

وَكَانُواْ يَقُولُونَ أَئِذَا مِتۡنَا وَكُنَّا تُرَابٗا وَعِظَٰمًا أَءِنَّا لَمَبۡعُوثُونَ ۝٤٧

i govorili: “Zar kad umremo i samo prašina i kosti budemo – zar ćemo, zbilja, biti oživljeni;

أَوَءَابَآؤُنَا ٱلۡأَوَّلُونَ ۝٤٨

zar i drevni naši preci?!”

قُلۡ إِنَّ ٱلۡأَوَّلِينَ وَٱلۡأٓخِرِينَ ۝٤٩

Reci: “I drevni i kasniji,

لَمَجۡمُوعُونَ إِلَىٰ مِيقَٰتِ يَوۡمٖ مَّعۡلُومٖ ۝٥٠

u određeno vrijeme, i u Dan određeni bit će sakupljeni,

ثُمَّ إِنَّكُمۡ أَيُّهَا ٱلضَّآلُّونَ ٱلۡمُكَذِّبُونَ ۝٥١

i tada ćete vi, o zabludjeli, koji poričete oživljavanje,

لَأٓكِلُونَ مِن شَجَرٖ مِّن زَقُّومٖ ۝٥٢

sigurno, s drveta zekkum jesti,

فَمَالِـُٔونَ مِنۡهَا ٱلۡبُطُونَ ۝٥٣

i njime ćete trbuhe puniti,

فَشَٰرِبُونَ عَلَيۡهِ مِنَ ٱلۡحَمِيمِ ۝٥٤

pa zatim na to vodu ključalu piti,

فَشَٰرِبُونَ شُرۡبَ ٱلۡهِيمِ ۝٥٥

poput kamila koje ne mogu žeđ ugasiti.

هَٰذَا نُزُلُهُمۡ يَوۡمَ ٱلدِّينِ ۝٥٦

To će im na Dan polaganja računa ugošćenje biti!

نَحۡنُ خَلَقۡنَٰكُمۡ فَلَوۡلَا تُصَدِّقُونَ ۝٥٧

Mi smo vas stvorili – pa zašto ne povjerujete?

أَفَرَءَيۡتُم مَّا تُمۡنُونَ ۝٥٨

Šta mislite: da li sjemenu koje ubacujete

ءَأَنتُمۡ تَخۡلُقُونَهُۥٓ أَمۡ نَحۡنُ ٱلۡخَٰلِقُونَ ۝٥٩

vi ili Mi oblik dajemo?

نَحۡنُ قَدَّرۡنَا بَيۡنَكُمُ ٱلۡمَوۡتَ وَمَا نَحۡنُ بِمَسۡبُوقِينَ ۝٦٠

Mi određujemo kad će ko od vas umrijeti i niko Nas ne može spriječiti

عَلَىٰٓ أَن نُّبَدِّلَ أَمۡثَٰلَكُمۡ وَنُنشِئَكُمۡ فِي مَا لَا تَعۡلَمُونَ ۝٦١

da likove vaše izmijenimo i da vas iznova u likovima koje vi ne poznajete stvorimo.

وَلَقَدۡ عَلِمۡتُمُ ٱلنَّشۡأَةَ ٱلۡأُولَىٰ فَلَوۡلَا تَذَكَّرُونَ ۝٦٢

Poznato vam je kako ste prvi put stvoreni, pa zašto se ne urazumite?

أَفَرَءَيۡتُم مَّا تَحۡرُثُونَ ۝٦٣

Šta mislite: šta biva s onim što posijete?

ءَأَنتُمۡ تَزۡرَعُونَهُۥٓ أَمۡ نَحۡنُ ٱلزَّٰرِعُونَ ۝٦٤

Da li mu vi dajete snagu da niče ili to Mi činimo?

لَوۡ نَشَآءُ لَجَعَلۡنَٰهُ حُطَٰمٗا فَظَلۡتُمۡ تَفَكَّهُونَ ۝٦٥

Ako hoćemo, možemo ga u suho rastinje pretvoriti, pa biste se snebivali:

إِنَّا لَمُغۡرَمُونَ ۝٦٦

“Mi smo, doista, oštećeni,

بَلۡ نَحۡنُ مَحۡرُومُونَ ۝٦٧

čak smo svega lišeni!”

أَفَرَءَيۡتُمُ ٱلۡمَآءَ ٱلَّذِي تَشۡرَبُونَ ۝٦٨

Šta mislite: vodu koju pijete –

ءَأَنتُمۡ أَنزَلۡتُمُوهُ مِنَ ٱلۡمُزۡنِ أَمۡ نَحۡنُ ٱلۡمُنزِلُونَ ۝٦٩

da li je vi ili Mi iz oblaka spuštamo?

لَوۡ نَشَآءُ جَعَلۡنَٰهُ أُجَاجٗا فَلَوۡلَا تَشۡكُرُونَ ۝٧٠

Ako želimo, možemo je slanom učiniti – pa zašto niste zahvalni?

أَفَرَءَيۡتُمُ ٱلنَّارَ ٱلَّتِي تُورُونَ ۝٧١

Šta mislite: vatru koju palite –

ءَأَنتُمۡ أَنشَأۡتُمۡ شَجَرَتَهَآ أَمۡ نَحۡنُ ٱلۡمُنشِـُٔونَ ۝٧٢

da li drvo za nju Mi stvaramo ili vi?

نَحۡنُ جَعَلۡنَٰهَا تَذۡكِرَةٗ وَمَتَٰعٗا لِّلۡمُقۡوِينَ ۝٧٣

Mi činimo da ona podsjeća i da bude korisna putnicima kada konače;

فَسَبِّحۡ بِٱسۡمِ رَبِّكَ ٱلۡعَظِيمِ ۝٧٤

zato slavi i veličaj ime Gospodara svoga Veličanstvenog!

۞ فَلَآ أُقۡسِمُ بِمَوَٰقِعِ ٱلنُّجُومِ ۝٧٥

I kunem se položajima zvijezda,

وَإِنَّهُۥ لَقَسَمٞ لَّوۡ تَعۡلَمُونَ عَظِيمٌ ۝٧٦

a to je, da znate, zakletva velika!

إِنَّهُۥ لَقُرۡءَانٞ كَرِيمٞ ۝٧٧

On je, zaista, Kur’an plemeniti

فِي كِتَٰبٖ مَّكۡنُونٖ ۝٧٨

u Knjizi brižljivo čuvanoj.

لَّا يَمَسُّهُۥٓ إِلَّا ٱلۡمُطَهَّرُونَ ۝٧٩

Dodirnuti ga smiju samo oni koji su čisti!

تَنزِيلٞ مِّن رَّبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ ۝٨٠

On je objava od Gospodara svjetova,

أَفَبِهَٰذَا ٱلۡحَدِيثِ أَنتُم مُّدۡهِنُونَ ۝٨١

pa kako ovaj govor omalovažavate,

وَتَجۡعَلُونَ رِزۡقَكُمۡ أَنَّكُمۡ تُكَذِّبُونَ ۝٨٢

i umjesto zahvalnosti što vam je opskrba darovana, vi u njega ne vjerujete?

فَلَوۡلَآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلۡحُلۡقُومَ ۝٨٣

A zašto vi, kad duša do guše dopre,

وَأَنتُمۡ حِينَئِذٖ تَنظُرُونَ ۝٨٤

i kad vi budete tada gledali –

وَنَحۡنُ أَقۡرَبُ إِلَيۡهِ مِنكُمۡ وَلَٰكِن لَّا تُبۡصِرُونَ ۝٨٥

a Mi smo mu bliži od vas, ali vi ne vidite –

فَلَوۡلَآ إِن كُنتُمۡ غَيۡرَ مَدِينِينَ ۝٨٦

zašto je onda, ako račun nećete polagati,

تَرۡجِعُونَهَآ إِن كُنتُمۡ صَٰدِقِينَ ۝٨٧

ne povratite, ako istinu govorite?

فَأَمَّآ إِن كَانَ مِنَ ٱلۡمُقَرَّبِينَ ۝٨٨

I ako bude jedan od onih koji su Allahu bliski –

فَرَوۡحٞ وَرَيۡحَانٞ وَجَنَّتُ نَعِيمٖ ۝٨٩

udobnost i opskrba lijepa i džennetske blagodati pripast će njemu!

وَأَمَّآ إِن كَانَ مِنۡ أَصۡحَٰبِ ٱلۡيَمِينِ ۝٩٠

A ako bude jedan od onih koji su s desne strane,

فَسَلَٰمٞ لَّكَ مِنۡ أَصۡحَٰبِ ٱلۡيَمِينِ ۝٩١

pa, selam tebi od onih s desne strane!

وَأَمَّآ إِن كَانَ مِنَ ٱلۡمُكَذِّبِينَ ٱلضَّآلِّينَ ۝٩٢

A ako bude jedan od onih koji su poricali i u zabludi ostali,

فَنُزُلٞ مِّنۡ حَمِيمٖ ۝٩٣

pa, ključalom vodom bit će ugošćen

وَتَصۡلِيَةُ جَحِيمٍ ۝٩٤

i u Ognju pržen.

إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ حَقُّ ٱلۡيَقِينِ ۝٩٥

Sama je istina, zbilja, sve ovo!

فَسَبِّحۡ بِٱسۡمِ رَبِّكَ ٱلۡعَظِيمِ ۝٩٦

Pa, slavi i veličaj ime Gospodara svoga Veličanstvenog!