Eš-Šems الشمس · Ahmad Nauina

وَٱلشَّمۡسِ وَضُحَىٰهَا ۝١

Tako mi Sunca i svjetla njegova,

وَٱلۡقَمَرِ إِذَا تَلَىٰهَا ۝٢

i Mjeseca kada ga prati,

وَٱلنَّهَارِ إِذَا جَلَّىٰهَا ۝٣

i dana kada ga vidljivim učini,

وَٱلَّيۡلِ إِذَا يَغۡشَىٰهَا ۝٤

i noći kada ga zakloni,

وَٱلسَّمَآءِ وَمَا بَنَىٰهَا ۝٥

i neba i Onoga Koji ga sazda,

وَٱلۡأَرۡضِ وَمَا طَحَىٰهَا ۝٦

i Zemlje i Onoga Koji je rasprostrije,

وَنَفۡسٖ وَمَا سَوَّىٰهَا ۝٧

i duše i Onoga Koji je ispravnom stvori,

فَأَلۡهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقۡوَىٰهَا ۝٨

pa je nadahnu da zna šta je razvrat, a šta bogobojaznost;

قَدۡ أَفۡلَحَ مَن زَكَّىٰهَا ۝٩

uspio je onaj ko je očisti,

وَقَدۡ خَابَ مَن دَسَّىٰهَا ۝١٠

a izgubio je onaj ko je zapostavi!

كَذَّبَتۡ ثَمُودُ بِطَغۡوَىٰهَآ ۝١١

Narod Semūd je zbog obijesti svoje poricao.

إِذِ ٱنۢبَعَثَ أَشۡقَىٰهَا ۝١٢

Kad se jedan nesretnik između njih podigao,

فَقَالَ لَهُمۡ رَسُولُ ٱللَّهِ نَاقَةَ ٱللَّهِ وَسُقۡيَٰهَا ۝١٣

Allahov poslanik im je doviknuo: “Pazite na Allahovu devu i njen red pojenja!”

فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمۡدَمَ عَلَيۡهِمۡ رَبُّهُم بِذَنۢبِهِمۡ فَسَوَّىٰهَا ۝١٤

Ali su ga u laž utjerali, pa su je zaklali – i Gospodar njihov ih je, zbog grijeha njihovih, uništio i kaznom sve obuhvatio,

وَلَا يَخَافُ عُقۡبَٰهَا ۝١٥

ne bojeći se kakve će posljedice toga biti.