El-Fexhr الفجر · Ahmad Nauina

وَٱلۡفَجۡرِ ۝١

Betohem për muzgun e agimit

وَلَيَالٍ عَشۡرٖ ۝٢

dhe për dhjetë netët (e para të muajit Dhul Hixhxhe)!

وَٱلشَّفۡعِ وَٱلۡوَتۡرِ ۝٣

Betohem për çiftin dhe tekun

وَٱلَّيۡلِ إِذَا يَسۡرِ ۝٤

dhe për natën kur largohet!

هَلۡ فِي ذَٰلِكَ قَسَمٞ لِّذِي حِجۡرٍ ۝٥

A nuk janë këto betime të mëdha për njerëzit e mençur?!

أَلَمۡ تَرَ كَيۡفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ ۝٦

Vallë, a nuk e di ti se çfarë ka bërë Zoti yt me fisin Ad,

إِرَمَ ذَاتِ ٱلۡعِمَادِ ۝٧

banorë të Iremit me pallate shumështyllëshe,

ٱلَّتِي لَمۡ يُخۡلَقۡ مِثۡلُهَا فِي ٱلۡبِلَٰدِ ۝٨

të atillë që nuk janë krijuar askund tjetër në tokë si ata?!

وَثَمُودَ ٱلَّذِينَ جَابُواْ ٱلصَّخۡرَ بِٱلۡوَادِ ۝٩

Dhe me fisin Themud, që gdhendi shkëmbinjtë në luginë (për të bërë shtëpi)?

وَفِرۡعَوۡنَ ذِي ٱلۡأَوۡتَادِ ۝١٠

Dhe me Faraonin, njeriun e hunjve (ku torturonte njerëzit)?

ٱلَّذِينَ طَغَوۡاْ فِي ٱلۡبِلَٰدِ ۝١١

Të gjithë këta shkelën çdo kufi në vendet e tyre,

فَأَكۡثَرُواْ فِيهَا ٱلۡفَسَادَ ۝١٢

duke shtuar atje shthurjen dhe korrupsionin,

فَصَبَّ عَلَيۡهِمۡ رَبُّكَ سَوۡطَ عَذَابٍ ۝١٣

prandaj Zoti yt lëshoi mbi ata kamxhikun e dënimit.

إِنَّ رَبَّكَ لَبِٱلۡمِرۡصَادِ ۝١٤

Vërtet, Zoti yt është gjithnjë në pritë!

فَأَمَّا ٱلۡإِنسَٰنُ إِذَا مَا ٱبۡتَلَىٰهُ رَبُّهُۥ فَأَكۡرَمَهُۥ وَنَعَّمَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّيٓ أَكۡرَمَنِ ۝١٥

Për sa i përket njeriut, kur Zoti i tij e sprovon atë, duke e ngritur lart dhe duke i dhënë mirësi, ai thotë: “Zoti im më ka nderuar.”

وَأَمَّآ إِذَا مَا ٱبۡتَلَىٰهُ فَقَدَرَ عَلَيۡهِ رِزۡقَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّيٓ أَهَٰنَنِ ۝١٦

Por, kur e sprovon atë, duke ia ngushtuar mjetet e jetesës, ai thotë: “Zoti im më ka poshtëruar”.

كـَلَّاۖ بَل لَّا تُكۡرِمُونَ ٱلۡيَتِيمَ ۝١٧

Nuk është kështu! Por ju nuk silleni mirë me jetimët

وَلَا تَحَٰٓضُّونَ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلۡمِسۡكِينِ ۝١٨

dhe nuk e nxitni njëri-tjetrin për t’i ushqyer të varfrit.

وَتَأۡكُلُونَ ٱلتُّرَاثَ أَكۡلٗا لَّمّٗا ۝١٩

Trashëgiminë (e të dobëtëve) e zhvatni me lakmi të pangopur,

وَتُحِبُّونَ ٱلۡمَالَ حُبّٗا جَمّٗا ۝٢٠

dhe e doni pasurinë me një dëshirë të pakufishme.

كـَلَّآۖ إِذَا دُكَّتِ ٱلۡأَرۡضُ دَكّٗا دَكّٗا ۝٢١

Por ani! Kur Toka të bëhet copë e thërrime,

وَجَآءَ رَبُّكَ وَٱلۡمَلَكُ صَفّٗا صَفّٗا ۝٢٢

kur të vijë Zoti yt (për të ndarë gjykimin) me engjëjt të rreshtuar radhë pas radhe,

وَجِاْيٓءَ يَوۡمَئِذِۭ بِجَهَنَّمَۚ يَوۡمَئِذٖ يَتَذَكَّرُ ٱلۡإِنسَٰنُ وَأَنَّىٰ لَهُ ٱلذِّكۡرَىٰ ۝٢٣

Dhe, kur të sillet Xhehenemi, atë Ditë njeriu do të kujtohet por ç’i duhet se u kujtua!

يَقُولُ يَٰلَيۡتَنِي قَدَّمۡتُ لِحَيَاتِي ۝٢٤

Ai do të thotë: “Ah, sikur të kisha bërë diçka të mirë për jetën time!”

فَيَوۡمَئِذٖ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهُۥٓ أَحَدٞ ۝٢٥

Atë Ditë, askush nuk do të dënojë siç dënon Ai,

وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُۥٓ أَحَدٞ ۝٢٦

e askush nuk do të lidhë në pranga siç lidh Ai!

يَٰٓأَيَّتُهَا ٱلنَّفۡسُ ٱلۡمُطۡمَئِنَّةُ ۝٢٧

O ti shpirt i qetësuar!

ٱرۡجِعِيٓ إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةٗ مَّرۡضِيَّةٗ ۝٢٨

Kthehu te Zoti yt, ti i kënaqur me Atë dhe Ai kënaqur me ty!

فَٱدۡخُلِي فِي عِبَٰدِي ۝٢٩

Bashkohu me robërit e Mi

وَٱدۡخُلِي جَنَّتِي ۝٣٠

dhe hyr në Xhenetin Tim!