Abese عبس · Abdullah al-Matroud

عَبَسَ وَتَوَلَّىٰٓ ۝١

Yüzünü ekşitti ve arkasını döndü.

أَن جَآءَهُ ٱلۡأَعۡمَىٰ ۝٢

Kendisine o âmâ geldi diye.

وَمَا يُدۡرِيكَ لَعَلَّهُۥ يَزَّكَّىٰٓ ۝٣

Ne bilirsin belki o temizlenecekti.

أَوۡ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ ٱلذِّكۡرَىٰٓ ۝٤

Yahut öğüt alacaktı da bu öğüt ona fayda verecekti.

أَمَّا مَنِ ٱسۡتَغۡنَىٰ ۝٥

Kendini muhtaç hissetmeyene gelince;

فَأَنتَ لَهُۥ تَصَدَّىٰ ۝٦

Sen, ona yöneliyorsun.

وَمَا عَلَيۡكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ ۝٧

(İstemiyorsa) arınmamasından sen sorumlu değilsin!

وَأَمَّا مَن جَآءَكَ يَسۡعَىٰ ۝٨

Fakat koşup sana gelen kimse;

وَهُوَ يَخۡشَىٰ ۝٩

(Allah'tan) korkuğu halde;

فَأَنتَ عَنۡهُ تَلَهَّىٰ ۝١٠

Sen onu bırakıp oyalanıyorsun.

كـَلَّآ إِنَّهَا تَذۡكِرَةٞ ۝١١

Hayır. Bu ancak bir öğüttür.

فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ ۝١٢

Artık dileyen kimse ondan öğüt alır.

فِي صُحُفٖ مُّكَرَّمَةٖ ۝١٣

(O) şerefli sahifelerdedir.

مَّرۡفُوعَةٖ مُّطَهَّرَةِۭ ۝١٤

Yüce ve tertemiz olan.

بِأَيۡدِي سَفَرَةٖ ۝١٥

Kâtiplerin ellerinde.

كِرَامِۭ بَرَرَةٖ ۝١٦

Değerli ve itaatkâr olan (Meleklerin).

قُتِلَ ٱلۡإِنسَٰنُ مَآ أَكۡفَرَهُۥ ۝١٧

Kahrolası (inkârcı) insan! Ne nankördür o!

مِنۡ أَيِّ شَيۡءٍ خَلَقَهُۥ ۝١٨

Allah, onu hangi şeyden yarattı?

مِن نُّطۡفَةٍ خَلَقَهُۥ فَقَدَّرَهُۥ ۝١٩

Bir nutfeden yarattı ve belli bir şekle soktu.

ثُمَّ ٱلسَّبِيلَ يَسَّرَهُۥ ۝٢٠

Sonra da ona yolu kolaylaştırdı.

ثُمَّ أَمَاتَهُۥ فَأَقۡبَرَهُۥ ۝٢١

Sonra da onu öldürüp kabre koydu.

ثُمَّ إِذَا شَآءَ أَنشَرَهُۥ ۝٢٢

Sonra dilediği zaman onu yeniden diriltir.

كـَلَّا لَمَّا يَقۡضِ مَآ أَمَرَهُۥ ۝٢٣

Hayır. O (Rabbinin) kendisine emrettiğini yerine getirmedi.

فَلۡيَنظُرِ ٱلۡإِنسَٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ ۝٢٤

İnsan yiyeceğine bir baksın.

أَنَّا صَبَبۡنَا ٱلۡمَآءَ صَبّٗا ۝٢٥

Şüphesiz biz suyu/yağmuru döktükçe döktük.

ثُمَّ شَقَقۡنَا ٱلۡأَرۡضَ شَقّٗا ۝٢٦

Sonra toprağı iyiden iyiye yardık!

فَأَنۢبَتۡنَا فِيهَا حَبّٗا ۝٢٧

Ve orada taneler bitirdik.

وَعِنَبٗا وَقَضۡبٗا ۝٢٨

Üzümler ve yoncalar,

وَزَيۡتُونٗا وَنَخۡلٗا ۝٢٩

Zeytinler ve hurmalar,

وَحَدَآئِقَ غُلۡبٗا ۝٣٠

Sık ağaçlı bahçeler,

وَفَٰكِهَةٗ وَأَبّٗا ۝٣١

Meyveler ve otlaklar,

مَّتَٰعٗا لَّكُمۡ وَلِأَنۡعَٰمِكُمۡ ۝٣٢

Sizin ve hayvanlarınızın yararlanması için,

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ ۝٣٣

Kulakları sağır eden o ses geldiğinde,

يَوۡمَ يَفِرُّ ٱلۡمَرۡءُ مِنۡ أَخِيهِ ۝٣٤

O gün kişi kardeşinden kaçar.

وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ ۝٣٥

Anasından ve babasından,

وَصَٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ ۝٣٦

Eşinden ve evladından,

لِكُلِّ ٱمۡرِيٕٖ مِّنۡهُمۡ يَوۡمَئِذٖ شَأۡنٞ يُغۡنِيهِ ۝٣٧

O gün herkes için kendine yetecek bir işi vardır.

وُجُوهٞ يَوۡمَئِذٖ مُّسۡفِرَةٞ ۝٣٨

O gün birtakım yüzler vardır ki pırıl pırıl parlarlar.

ضَاحِكَةٞ مُّسۡتَبۡشِرَةٞ ۝٣٩

Güleç ve neşelidir.

وَوُجُوهٞ يَوۡمَئِذٍ عَلَيۡهَا غَبَرَةٞ ۝٤٠

Öyle yüzler de var ki o gün üzerini toz kaplamıştır.

تَرۡهَقُهَا قَتَرَةٌ ۝٤١

Onları bir siyahlık bürür.

أُوْلَٰٓئِكَ هُمُ ٱلۡكَفَرَةُ ٱلۡفَجَرَةُ ۝٤٢

İşte onlar kâfirler, facirlerdir.