Sura En-Nebe'

عَمَّ يَتَسَآءَلُونَ ۝١

O čemu oni jedni druge pitaju?!

عَنِ ٱلنَّبَإِ ٱلۡعَظِيمِ ۝٢

O Vijesti velikoj,

ٱلَّذِي هُمۡ فِيهِ مُخۡتَلِفُونَ ۝٣

o kojoj se oni razilaze.

كـَلَّا سَيَعۡلَمُونَ ۝٤

Tako ne treba, oni će saznati sigurno!

ثُمَّ كـَلَّا سَيَعۡلَمُونَ ۝٥

I opet, tako ne treba, oni će saznati sigurno!

أَلَمۡ نَجۡعَلِ ٱلۡأَرۡضَ مِهَٰدٗا ۝٦

Zar Zemlju posteljom nismo učinili,

وَٱلۡجِبَالَ أَوۡتَادٗا ۝٧

i planine kao klinove,

وَخَلَقۡنَٰكُمۡ أَزۡوَٰجٗا ۝٨

i vas kao parove stvorili,

وَجَعَلۡنَا نَوۡمَكُمۡ سُبَاتٗا ۝٩

i vaš san smirajem učinili,

وَجَعَلۡنَا ٱلَّيۡلَ لِبَاسٗا ۝١٠

i noć odjećom učinili,

وَجَعَلۡنَا ٱلنَّهَارَ مَعَاشٗا ۝١١

i dan za privređivanje odredili,

وَبَنَيۡنَا فَوۡقَكُمۡ سَبۡعٗا شِدَادٗا ۝١٢

i iznad vas sedam čvrstih sazdali,

وَجَعَلۡنَا سِرَاجٗا وَهَّاجٗا ۝١٣

i svjetiljku plamteću postavili?!

وَأَنزَلۡنَا مِنَ ٱلۡمُعۡصِرَٰتِ مَآءٗ ثَجَّاجٗا ۝١٤

Mi iz kišnih oblaka vodu obilnu spuštamo

لِّنُخۡرِجَ بِهِۦ حَبّٗا وَنَبَاتٗا ۝١٥

da njome žito i bilje izvedemo,

وَجَنَّٰتٍ أَلۡفَافًا ۝١٦

i bašče guste.

إِنَّ يَوۡمَ ٱلۡفَصۡلِ كَانَ مِيقَٰتٗا ۝١٧

Dan suda je, zaista, već određen,

يَوۡمَ يُنفَخُ فِي ٱلصُّورِ فَتَأۡتُونَ أَفۡوَاجٗا ۝١٨

Dan kada će u rog biti puhnuto, pa ćete vi, sve skupina po skupina, dolaziti,

وَفُتِحَتِ ٱلسَّمَآءُ فَكَانَتۡ أَبۡوَٰبٗا ۝١٩

i nebo će biti otvoreno i mnogo će kapija imati,

وَسُيِّرَتِ ٱلۡجِبَالُ فَكَانَتۡ سَرَابًا ۝٢٠

i planine će pokrenute biti i priviđenje će postati.

إِنَّ جَهَنَّمَ كَانَتۡ مِرۡصَادٗا ۝٢١

Džehennem će, doista, zasjeda biti,

لِّلطَّٰغِينَ مَـَٔابٗا ۝٢٢

obijesnima mjesto povratka,

لَّٰبِثِينَ فِيهَآ أَحۡقَابٗا ۝٢٣

u kojem će zauvijek ostati,

لَّا يَذُوقُونَ فِيهَا بَرۡدٗا وَلَا شَرَابًا ۝٢٤

u njemu nikakve svježine neće osjetiti, ni pića okusiti,

إِلَّا حَمِيمٗا وَغَسَّاقٗا ۝٢٥

osim vrele vode i kapljevine,

جَزَآءٗ وِفَاقًا ۝٢٦

kazne prikladne.

إِنَّهُمۡ كَانُواْ لَا يَرۡجُونَ حِسَابٗا ۝٢٧

Zaista se oni nisu nadali polaganju računa

وَكَذَّبُواْ بِـَٔايَٰتِنَا كِذَّابٗا ۝٢٨

i potpuno lažnim smatrali su Naše ajete i znakove,

وَكُلَّ شَيۡءٍ أَحۡصَيۡنَٰهُ كِتَٰبٗا ۝٢٩

a Mi smo sve pobrojali i zapisali.

فَذُوقُواْ فَلَن نَّزِيدَكُمۡ إِلَّا عَذَابًا ۝٣٠

“Pa zato kušajte, a Mi ćemo vam patnju samo povećati!”

إِنَّ لِلۡمُتَّقِينَ مَفَازًا ۝٣١

Zaista, bogobojaznima mjesto spasa i uživanja pripada:

حَدَآئِقَ وَأَعۡنَٰبٗا ۝٣٢

bašče i vinogradi,

وَكَوَاعِبَ أَتۡرَابٗا ۝٣٣

i djevojke mlade, godina istih,

وَكَأۡسٗا دِهَاقٗا ۝٣٤

i pehari puni.

لَّا يَسۡمَعُونَ فِيهَا لَغۡوٗا وَلَا كِذَّٰبٗا ۝٣٥

Tamo prazne besjede i laži neće slušati,

جَزَآءٗ مِّن رَّبِّكَ عَطَآءً حِسَابٗا ۝٣٦

to im je nagrada od Gospodara tvoga, dar dovoljni.

رَّبِّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ وَمَا بَيۡنَهُمَا ٱلرَّحۡمَٰنِۖ لَا يَمۡلِكُونَ مِنۡهُ خِطَابٗا ۝٣٧

Od Gospodara nebesa i Zemlje i onoga što je između njih, Svemilosnoga, Kome neće moći zboriti.

يَوۡمَ يَقُومُ ٱلرُّوحُ وَٱلۡمَلَٰٓئِكَةُ صَفّٗاۖ لَّا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنۡ أَذِنَ لَهُ ٱلرَّحۡمَٰنُ وَقَالَ صَوَابٗا ۝٣٨

Na Dan kada Duh i meleci budu u redove poredani, oni neće govoriti. Govorit će samo onaj kome Svemilosni dozvoli, a istinu će reći.

ذَٰلِكَ ٱلۡيَوۡمُ ٱلۡحَقُّۖ فَمَن شَآءَ ٱتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِۦ مَـَٔابًا ۝٣٩

To je Istiniti dan, pa ko hoće, povratak Gospodaru svome prihvatit će.

إِنَّآ أَنذَرۡنَٰكُمۡ عَذَابٗا قَرِيبٗا يَوۡمَ يَنظُرُ ٱلۡمَرۡءُ مَا قَدَّمَتۡ يَدَاهُ وَيَقُولُ ٱلۡكَافِرُ يَٰلَيۡتَنِي كُنتُ تُرَٰبَۢا ۝٤٠

Mi vas, zaista, na patnju blisku upozoravamo, na Dan u kojem će čovjek djela ruku svojih vidjeti, a nevjernik uzviknuti: “Kamo sreće da sam prašina bio!”