Abese عبس · Ahmed ibn Ali al-Ajamy

عَبَسَ وَتَوَلَّىٰٓ ۝١

Namrštio se i okrenuo

أَن جَآءَهُ ٱلۡأَعۡمَىٰ ۝٢

zato što je slijepi čovjek njemu prišao.

وَمَا يُدۡرِيكَ لَعَلَّهُۥ يَزَّكَّىٰٓ ۝٣

A šta ti znaš, možda će se on očistiti,

أَوۡ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ ٱلذِّكۡرَىٰٓ ۝٤

ili opomenuti, pa da mu opomena koristi.

أَمَّا مَنِ ٱسۡتَغۡنَىٰ ۝٥

A što se tiče onoga koji je bogat,

فَأَنتَ لَهُۥ تَصَدَّىٰ ۝٦

ti se njemu okrećeš,

وَمَا عَلَيۡكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ ۝٧

a ti nisi odgovoran ako se on ne očisti.

وَأَمَّا مَن جَآءَكَ يَسۡعَىٰ ۝٨

A što se tiče onoga koji ti je došao žureći,

وَهُوَ يَخۡشَىٰ ۝٩

a on se boji,

فَأَنتَ عَنۡهُ تَلَهَّىٰ ۝١٠

ti njega zanemaruješ.

كـَلَّآ إِنَّهَا تَذۡكِرَةٞ ۝١١

Ne čini tako! Zbilja je ovo opomena,

فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ ۝١٢

pa ko hoće, imat će ga na umu,

فِي صُحُفٖ مُّكَرَّمَةٖ ۝١٣

na listovima je cijenjenim,

مَّرۡفُوعَةٖ مُّطَهَّرَةِۭ ۝١٤

uzvišenim, čistim,

بِأَيۡدِي سَفَرَةٖ ۝١٥

u rukama izaslanika

كِرَامِۭ بَرَرَةٖ ۝١٦

časnih, čestitih.

قُتِلَ ٱلۡإِنسَٰنُ مَآ أَكۡفَرَهُۥ ۝١٧

Proklet neka je čovjek! Koliko je samo njegovo poricanje!

مِنۡ أَيِّ شَيۡءٍ خَلَقَهُۥ ۝١٨

Od čega ga On stvara?

مِن نُّطۡفَةٍ خَلَقَهُۥ فَقَدَّرَهُۥ ۝١٩

Od kapi sjemena ga stvara, pa mu određuje.

ثُمَّ ٱلسَّبِيلَ يَسَّرَهُۥ ۝٢٠

I put mu dostupnim učini,

ثُمَّ أَمَاتَهُۥ فَأَقۡبَرَهُۥ ۝٢١

zatim mu život oduzme i učini da bude sahranjen,

ثُمَّ إِذَا شَآءَ أَنشَرَهُۥ ۝٢٢

i poslije će ga, kada On bude htio, oživjeti.

كـَلَّا لَمَّا يَقۡضِ مَآ أَمَرَهُۥ ۝٢٣

Uistinu! On još nije ispunio ono što mu je On naredio!

فَلۡيَنظُرِ ٱلۡإِنسَٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ ۝٢٤

Neka čovjek pogleda u hranu svoju.

أَنَّا صَبَبۡنَا ٱلۡمَآءَ صَبّٗا ۝٢٥

Mi obilnu kišu prolijevamo,

ثُمَّ شَقَقۡنَا ٱلۡأَرۡضَ شَقّٗا ۝٢٦

zatim zemlju pukotinama cijepamo

فَأَنۢبَتۡنَا فِيهَا حَبّٗا ۝٢٧

i činimo da iz nje žito izrasta,

وَعِنَبٗا وَقَضۡبٗا ۝٢٨

i grožđe i povrće,

وَزَيۡتُونٗا وَنَخۡلٗا ۝٢٩

i masline i palme,

وَحَدَآئِقَ غُلۡبٗا ۝٣٠

i bašče guste,

وَفَٰكِهَةٗ وَأَبّٗا ۝٣١

i voće i trave,

مَّتَٰعٗا لَّكُمۡ وَلِأَنۡعَٰمِكُمۡ ۝٣٢

na uživanje vama i stoci vašoj.

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ ۝٣٣

A kad dođe glas zaglušujući,

يَوۡمَ يَفِرُّ ٱلۡمَرۡءُ مِنۡ أَخِيهِ ۝٣٤

na Dan kada će čovjek od brata svoga pobjeći,

وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ ۝٣٥

i od majke svoje, i od oca svoga,

وَصَٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ ۝٣٦

i od druge svoje i sinova svojih,

لِكُلِّ ٱمۡرِيٕٖ مِّنۡهُمۡ يَوۡمَئِذٖ شَأۡنٞ يُغۡنِيهِ ۝٣٧

Dan taj svaki čovjek će se samo o sebi brinuti,

وُجُوهٞ يَوۡمَئِذٖ مُّسۡفِرَةٞ ۝٣٨

neka lica Dan taj bit će blistava,

ضَاحِكَةٞ مُّسۡتَبۡشِرَةٞ ۝٣٩

nasmijana, radosna,

وَوُجُوهٞ يَوۡمَئِذٍ عَلَيۡهَا غَبَرَةٞ ۝٤٠

a na nekim licima Dan taj bit će prašina,

تَرۡهَقُهَا قَتَرَةٌ ۝٤١

tama će ih prekrivati,

أُوْلَٰٓئِكَ هُمُ ٱلۡكَفَرَةُ ٱلۡفَجَرَةُ ۝٤٢

to će, zbilja, nevjernici, razvratnici biti.