El-Fedžr الفجر · AbdulBaset AbdulSamad

وَٱلۡفَجۡرِ ۝١

Tako mi zore,

وَلَيَالٍ عَشۡرٖ ۝٢

i deset noći,

وَٱلشَّفۡعِ وَٱلۡوَتۡرِ ۝٣

i parnog i neparnog,

وَٱلَّيۡلِ إِذَا يَسۡرِ ۝٤

i noći kada nestaje,

هَلۡ فِي ذَٰلِكَ قَسَمٞ لِّذِي حِجۡرٍ ۝٥

zar to pametnom zakletva nije?

أَلَمۡ تَرَ كَيۡفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ ۝٦

Zar ne znaš šta je Gospodar tvoj sa narodom Ad uradio,

إِرَمَ ذَاتِ ٱلۡعِمَادِ ۝٧

sa stanovnicima Irema, punog palata na stupovima,

ٱلَّتِي لَمۡ يُخۡلَقۡ مِثۡلُهَا فِي ٱلۡبِلَٰدِ ۝٨

kojima ravna ni u jednoj zemlji nije bilo;

وَثَمُودَ ٱلَّذِينَ جَابُواْ ٱلصَّخۡرَ بِٱلۡوَادِ ۝٩

i sa Semūdom, koji su stijene u dolini klesali,

وَفِرۡعَوۡنَ ذِي ٱلۡأَوۡتَادِ ۝١٠

a i sa faraonom, koji je vojsku imao,

ٱلَّذِينَ طَغَوۡاْ فِي ٱلۡبِلَٰدِ ۝١١

koji su na Zemlji obijesni bili,

فَأَكۡثَرُواْ فِيهَا ٱلۡفَسَادَ ۝١٢

i smutnje na njoj umnožili,

فَصَبَّ عَلَيۡهِمۡ رَبُّكَ سَوۡطَ عَذَابٍ ۝١٣

pa je Gospodar tvoj bič patnje na njih spustio,

إِنَّ رَبَّكَ لَبِٱلۡمِرۡصَادِ ۝١٤

a Gospodar tvoj je, zaista, u zasjedi.

فَأَمَّا ٱلۡإِنسَٰنُ إِذَا مَا ٱبۡتَلَىٰهُ رَبُّهُۥ فَأَكۡرَمَهُۥ وَنَعَّمَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّيٓ أَكۡرَمَنِ ۝١٥

A čovjek, kada ga Gospodar njegov iskuša pa mu počast ukaže i blagodatima ga obaspe, rekne: “Gospodar moj mene je počastvovao!”

وَأَمَّآ إِذَا مَا ٱبۡتَلَىٰهُ فَقَدَرَ عَلَيۡهِ رِزۡقَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّيٓ أَهَٰنَنِ ۝١٦

A kad ga iskuša i opskrbu njegovu oskudnom učini, onda rekne: “Gospodar moj me je ponizio!”

كـَلَّاۖ بَل لَّا تُكۡرِمُونَ ٱلۡيَتِيمَ ۝١٧

A nije tako! Vi pažnju siročetu ne ukazujete,

وَلَا تَحَٰٓضُّونَ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلۡمِسۡكِينِ ۝١٨

i da se puki siromah nahrani – jedan drugoga ne podstičete,

وَتَأۡكُلُونَ ٱلتُّرَاثَ أَكۡلٗا لَّمّٗا ۝١٩

a nasljedstvo pohlepno jedete

وَتُحِبُّونَ ٱلۡمَالَ حُبّٗا جَمّٗا ۝٢٠

i imetak pretjerano volite.

كـَلَّآۖ إِذَا دُكَّتِ ٱلۡأَرۡضُ دَكّٗا دَكّٗا ۝٢١

Uistinu, kada Zemlja bude u komadiće zdrobljena,

وَجَآءَ رَبُّكَ وَٱلۡمَلَكُ صَفّٗا صَفّٗا ۝٢٢

i kada dođe Gospodar tvoj, a meleci budu sve red do reda,

وَجِاْيٓءَ يَوۡمَئِذِۭ بِجَهَنَّمَۚ يَوۡمَئِذٖ يَتَذَكَّرُ ٱلۡإِنسَٰنُ وَأَنَّىٰ لَهُ ٱلذِّكۡرَىٰ ۝٢٣

i kad se tog Dana primakne Džehennem; tada će se čovjek sjetiti – a na što mu je sjećanje?! –

يَقُولُ يَٰلَيۡتَنِي قَدَّمۡتُ لِحَيَاتِي ۝٢٤

i reći će: “Kamo sreće da sam se za ovaj život pripremio!”

فَيَوۡمَئِذٖ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهُۥٓ أَحَدٞ ۝٢٥

A Dan taj niko neće kao On kažnjavati

وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُۥٓ أَحَدٞ ۝٢٦

i niko neće kao On u okove okivati.

يَٰٓأَيَّتُهَا ٱلنَّفۡسُ ٱلۡمُطۡمَئِنَّةُ ۝٢٧

A ti, o dušo smirena,

ٱرۡجِعِيٓ إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةٗ مَّرۡضِيَّةٗ ۝٢٨

vrati se Gospodaru svome zadovoljna, a i On tobom zadovoljan,

فَٱدۡخُلِي فِي عِبَٰدِي ۝٢٩

pa uđi među robove Moje

وَٱدۡخُلِي جَنَّتِي ۝٣٠

i uđi u Džennet Moj!