Es-Saffat الصافات · Muhammad Ayyoub

وَٱلصَّٰٓفَّٰتِ صَفّٗا ۝١

Tako Mi onih u redove poredanih,

فَٱلزَّٰجِرَٰتِ زَجۡرٗا ۝٢

i onih koji oblake tjeraju,

فَٱلتَّٰلِيَٰتِ ذِكۡرًا ۝٣

i onih koji opomenu čitaju,

إِنَّ إِلَٰهَكُمۡ لَوَٰحِدٞ ۝٤

vaš Bog je, uistinu, Jedan,

رَّبُّ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ وَمَا بَيۡنَهُمَا وَرَبُّ ٱلۡمَشَٰرِقِ ۝٥

Gospodar nebesa i Zemlje i onog što je između njih i Gospodar istokā!

إِنَّا زَيَّنَّا ٱلسَّمَآءَ ٱلدُّنۡيَا بِزِينَةٍ ٱلۡكَوَاكِبِ ۝٦

Mi smo nebo najbliže vama sjajnim zvijezdama okitili,

وَحِفۡظٗا مِّن كُلِّ شَيۡطَٰنٖ مَّارِدٖ ۝٧

i čuvamo ga od svakog šejtana prkosnog,

لَّا يَسَّمَّعُونَ إِلَى ٱلۡمَلَإِ ٱلۡأَعۡلَىٰ وَيُقۡذَفُونَ مِن كُلِّ جَانِبٖ ۝٨

da ne prisluškuje meleke uzvišene. Njih sa svih strana gađaju,

دُحُورٗاۖ وَلَهُمۡ عَذَابٞ وَاصِبٌ ۝٩

da ih otjeraju: njih čeka patnja neprekidna,

إِلَّا مَنۡ خَطِفَ ٱلۡخَطۡفَةَ فَأَتۡبَعَهُۥ شِهَابٞ ثَاقِبٞ ۝١٠

a onog koji šta ugrabi – stigne svjetlica blistava.

فَٱسۡتَفۡتِهِمۡ أَهُمۡ أَشَدُّ خَلۡقًا أَم مَّنۡ خَلَقۡنَآۚ إِنَّا خَلَقۡنَٰهُم مِّن طِينٖ لَّازِبِۭ ۝١١

Upitaj ih je li teže njih stvoriti ili sve ostalo što smo stvorili? – Njih stvaramo od ljepljive ilovače.

بَلۡ عَجِبۡتَ وَيَسۡخَرُونَ ۝١٢

Ti se čudiš, a oni se rugaju,

وَإِذَا ذُكِّرُواْ لَا يَذۡكُرُونَ ۝١٣

a kad im se savjeti upućuju, oni ih ne prihvataju,

وَإِذَا رَأَوۡاْ ءَايَةٗ يَسۡتَسۡخِرُونَ ۝١٤

i kad dokaz vide, oni jedni druge na ismijavanje podstiču,

وَقَالُوٓاْ إِنۡ هَٰذَآ إِلَّا سِحۡرٞ مُّبِينٌ ۝١٥

i govore: “Ovo nije ništa drugo do prava čarolija!

أَءِذَا مِتۡنَا وَكُنَّا تُرَابٗا وَعِظَٰمًا أَءِنَّا لَمَبۡعُوثُونَ ۝١٦

Zar kad poumiremo i kad kosti i zemlja postanemo, zar ćemo mi, zaista, biti oživljeni,

أَوَءَابَآؤُنَا ٱلۡأَوَّلُونَ ۝١٧

i naši preci davni?”

قُلۡ نَعَمۡ وَأَنتُمۡ دَٰخِرُونَ ۝١٨

Reci: “Da, a bit ćete i poniženi!”

فَإِنَّمَا هِيَ زَجۡرَةٞ وَٰحِدَةٞ فَإِذَا هُمۡ يَنظُرُونَ ۝١٩

To će biti samo glas jedan, i svi će odjednom čekati,

وَقَالُواْ يَٰوَيۡلَنَا هَٰذَا يَوۡمُ ٱلدِّينِ ۝٢٠

i reći: “Teško nama, ovo je Sudnji dan!”

هَٰذَا يَوۡمُ ٱلۡفَصۡلِ ٱلَّذِي كُنتُم بِهِۦ تُكَذِّبُونَ ۝٢١

Da, ovo je Dan strašnog suda u koji vi niste vjerovali!

۞ ٱحۡشُرُواْ ٱلَّذِينَ ظَلَمُواْ وَأَزۡوَٰجَهُمۡ وَمَا كَانُواْ يَعۡبُدُونَ ۝٢٢

Sakupite one koji su nepravdu učinili i njima slične i one koje su obožavali,

مِن دُونِ ٱللَّهِ فَٱهۡدُوهُمۡ إِلَىٰ صِرَٰطِ ٱلۡجَحِيمِ ۝٢٣

mimo Allaha, i pokažite im put koji u Džehennem vodi,

وَقِفُوهُمۡۖ إِنَّهُم مَّسۡـُٔولُونَ ۝٢٤

i zaustavite ih, oni će biti pitani:

مَا لَكُمۡ لَا تَنَاصَرُونَ ۝٢٥

“Šta vam je, zašto jedni drugima ne pomognete?”

بَلۡ هُمُ ٱلۡيَوۡمَ مُسۡتَسۡلِمُونَ ۝٢٦

Ali, tog Dana oni će se sasvim prepustiti,

وَأَقۡبَلَ بَعۡضُهُمۡ عَلَىٰ بَعۡضٖ يَتَسَآءَلُونَ ۝٢٧

i jedni drugima prebacivati:

قَالُوٓاْ إِنَّكُمۡ كُنتُمۡ تَأۡتُونَنَا عَنِ ٱلۡيَمِينِ ۝٢٨

“Vi ste nas varali.”

قَالُواْ بَل لَّمۡ تَكُونُواْ مُؤۡمِنِينَ ۝٢٩

“Nismo”, odgovorit će, “nego vi niste htjeli vjerovati.

وَمَا كَانَ لَنَا عَلَيۡكُم مِّن سُلۡطَٰنِۭۖ بَلۡ كُنتُمۡ قَوۡمٗا طَٰغِينَ ۝٣٠

A nikakve vlasti nad vama nismo imali, obijestan ste narod bili.

فَحَقَّ عَلَيۡنَا قَوۡلُ رَبِّنَآۖ إِنَّا لَذَآئِقُونَ ۝٣١

I riječ Gospodara našeg da ćemo, doista, kaznu iskusiti na nama se ispunila.

فَأَغۡوَيۡنَٰكُمۡ إِنَّا كُنَّا غَٰوِينَ ۝٣٢

A u zabludu smo vas pozivali jer smo i sami u zabludi bili.”

فَإِنَّهُمۡ يَوۡمَئِذٖ فِي ٱلۡعَذَابِ مُشۡتَرِكُونَ ۝٣٣

I oni će tog Dana zajedno na muci biti,

إِنَّا كَذَٰلِكَ نَفۡعَلُ بِٱلۡمُجۡرِمِينَ ۝٣٤

jer Mi ćemo tako s prestupnicima postupiti.

إِنَّهُمۡ كَانُوٓاْ إِذَا قِيلَ لَهُمۡ لَآ إِلَٰهَ إِلَّا ٱللَّهُ يَسۡتَكۡبِرُونَ ۝٣٥

Kad im se govorilo: “Nema istinskog božanstva osim Allaha!”, oni su se oholili,

وَيَقُولُونَ أَئِنَّا لَتَارِكُوٓاْ ءَالِهَتِنَا لِشَاعِرٖ مَّجۡنُونِۭ ۝٣٦

i govorili: “Zar da napustimo božanstva naša zbog jednog ludog pjesnika?”

بَلۡ جَآءَ بِٱلۡحَقِّ وَصَدَّقَ ٱلۡمُرۡسَلِينَ ۝٣٧

A nije tako, on istinu donosi i tvrdi da su svi poslanici istinu donosili.

إِنَّكُمۡ لَذَآئِقُواْ ٱلۡعَذَابِ ٱلۡأَلِيمِ ۝٣٨

A vi ćete sigurno bolnu patnju iskusiti,

وَمَا تُجۡزَوۡنَ إِلَّا مَا كُنتُمۡ تَعۡمَلُونَ ۝٣٩

i kako ste radili, tako ćete kažnjeni biti!

إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلۡمُخۡلَصِينَ ۝٤٠

A Allahovi iskreni robovi,

أُوْلَٰٓئِكَ لَهُمۡ رِزۡقٞ مَّعۡلُومٞ ۝٤١

posebnu će opskrbu imati,

فَوَٰكِهُ وَهُم مُّكۡرَمُونَ ۝٤٢

razno voće, i bit će poštovani,

فِي جَنَّٰتِ ٱلنَّعِيمِ ۝٤٣

u džennetskim baščama nasladā,

عَلَىٰ سُرُرٖ مُّتَقَٰبِلِينَ ۝٤٤

na divanima, jedni prema drugima,

يُطَافُ عَلَيۡهِم بِكَأۡسٖ مِّن مَّعِينِۭ ۝٤٥

bit će posluženi pićem – iz izvora koji će stalno teći,

بَيۡضَآءَ لَذَّةٖ لِّلشَّٰرِبِينَ ۝٤٦

bistrim i prijatnim onima koji budu pili,

لَا فِيهَا غَوۡلٞ وَلَا هُمۡ عَنۡهَا يُنزَفُونَ ۝٤٧

od njega neće glava boljeti i od njega se neće pamet gubiti.

وَعِندَهُمۡ قَٰصِرَٰتُ ٱلطَّرۡفِ عِينٞ ۝٤٨

Pored njih će biti one koje će preda se gledati, očiju prekrasnih,

كَأَنَّهُنَّ بَيۡضٞ مَّكۡنُونٞ ۝٤٩

kao da su one jaja pokrivena. ¹

فَأَقۡبَلَ بَعۡضُهُمۡ عَلَىٰ بَعۡضٖ يَتَسَآءَلُونَ ۝٥٠

I oni će jedan s drugim razgovarati,

قَالَ قَآئِلٞ مِّنۡهُمۡ إِنِّي كَانَ لِي قَرِينٞ ۝٥١

i jedan od njih će reći: “Imao sam druga jednog,

يَقُولُ أَءِنَّكَ لَمِنَ ٱلۡمُصَدِّقِينَ ۝٥٢

koji je govorio: ‘Zar i ti vjeruješ

أَءِذَا مِتۡنَا وَكُنَّا تُرَابٗا وَعِظَٰمًا أَءِنَّا لَمَدِينُونَ ۝٥٣

da ćemo, kad poumiremo i zemlja i kosti postanemo, doista, račun polagati?’ ”

قَالَ هَلۡ أَنتُم مُّطَّلِعُونَ ۝٥٤

“Hoćete li pogledati?”, reći će.

فَٱطَّلَعَ فَرَءَاهُ فِي سَوَآءِ ٱلۡجَحِيمِ ۝٥٥

I on će pogledati, i toga usred Džehennema ugledati.

قَالَ تَٱللَّهِ إِن كِدتَّ لَتُرۡدِينِ ۝٥٦

“Allaha mi”, reći će, “zamalo me nisi upropastio!

وَلَوۡلَا نِعۡمَةُ رَبِّي لَكُنتُ مِنَ ٱلۡمُحۡضَرِينَ ۝٥٧

Da nije bilo milosti Gospodara mog, i ja bih se sad mučio.”

أَفَمَا نَحۡنُ بِمَيِّتِينَ ۝٥٨

“A mi, je li, više nećemo umirati?

إِلَّا مَوۡتَتَنَا ٱلۡأُولَىٰ وَمَا نَحۡنُ بِمُعَذَّبِينَ ۝٥٩

Jednom smo umrli, više nećemo biti mučeni.

إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ ٱلۡفَوۡزُ ٱلۡعَظِيمُ ۝٦٠

To će, zaista, uspjeh veliki biti!”

لِمِثۡلِ هَٰذَا فَلۡيَعۡمَلِ ٱلۡعَٰمِلُونَ ۝٦١

Za nešto nalik ovom neka se trudbenici trude!

أَذَٰلِكَ خَيۡرٞ نُّزُلًا أَمۡ شَجَرَةُ ٱلزَّقُّومِ ۝٦٢

A je li bolja ta gozba ili drvo Zekkum,

إِنَّا جَعَلۡنَٰهَا فِتۡنَةٗ لِّلظَّٰلِمِينَ ۝٦٣

koje smo nevjernicima kao iskušenje odredili?

إِنَّهَا شَجَرَةٞ تَخۡرُجُ فِيٓ أَصۡلِ ٱلۡجَحِيمِ ۝٦٤

To je drvo koje u dnu Džehennema raste,

طَلۡعُهَا كَأَنَّهُۥ رُءُوسُ ٱلشَّيَٰطِينِ ۝٦٥

plod će mu poput glava šejtanskih biti.

فَإِنَّهُمۡ لَأٓكِلُونَ مِنۡهَا فَمَالِـُٔونَ مِنۡهَا ٱلۡبُطُونَ ۝٦٦

Oni će se njime hraniti i trbuhe svoje njime puniti,

ثُمَّ إِنَّ لَهُمۡ عَلَيۡهَا لَشَوۡبٗا مِّنۡ حَمِيمٖ ۝٦٧

zatim će to s ključalom vodom izmiješati,

ثُمَّ إِنَّ مَرۡجِعَهُمۡ لَإِلَى ٱلۡجَحِيمِ ۝٦٨

a potom će se, sigurno, opet u pakao vratiti.

إِنَّهُمۡ أَلۡفَوۡاْ ءَابَآءَهُمۡ ضَآلِّينَ ۝٦٩

Oni su očeve svoje u zabludi zatekli,

فَهُمۡ عَلَىٰٓ ءَاثَٰرِهِمۡ يُهۡرَعُونَ ۝٧٠

pa i oni stopama njihovim nastavili.

وَلَقَدۡ ضَلَّ قَبۡلَهُمۡ أَكۡثَرُ ٱلۡأَوَّلِينَ ۝٧١

A i prije njih su većinom drevni narodi u zabludi bili,

وَلَقَدۡ أَرۡسَلۡنَا فِيهِم مُّنذِرِينَ ۝٧٢

iako smo im Mi slali one koji su ih opominjali.

فَٱنظُرۡ كَيۡفَ كَانَ عَٰقِبَةُ ٱلۡمُنذَرِينَ ۝٧٣

Zato pogledaj kakav je bio kraj onih koji su bili opomenuti,

إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلۡمُخۡلَصِينَ ۝٧٤

tako nije bilo samo s Allahovim robovima iskrenim.

وَلَقَدۡ نَادَىٰنَا نُوحٞ فَلَنِعۡمَ ٱلۡمُجِيبُونَ ۝٧٥

A kad Nas je Nuh zovnuo, Mi smo se lijepo odazvali,

وَنَجَّيۡنَٰهُ وَأَهۡلَهُۥ مِنَ ٱلۡكَرۡبِ ٱلۡعَظِيمِ ۝٧٦

njega i porodicu njegovu smo nevolje teške spasili,

وَجَعَلۡنَا ذُرِّيَّتَهُۥ هُمُ ٱلۡبَاقِينَ ۝٧٧

i samo potomke njegove u životu ostavili,

وَتَرَكۡنَا عَلَيۡهِ فِي ٱلۡأٓخِرِينَ ۝٧٨

i u naraštajima mu kasnijim spomen sačuvali,

سَلَٰمٌ عَلَىٰ نُوحٖ فِي ٱلۡعَٰلَمِينَ ۝٧٩

Mir Nuhu od svjetova svih!

إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجۡزِي ٱلۡمُحۡسِنِينَ ۝٨٠

Eto, tako Mi nagrađujemo one koji dobra djela čine.

إِنَّهُۥ مِنۡ عِبَادِنَا ٱلۡمُؤۡمِنِينَ ۝٨١

On je bio rob Naš, vjernik,

ثُمَّ أَغۡرَقۡنَا ٱلۡأٓخَرِينَ ۝٨٢

a ostale smo poslije potopili.

۞ وَإِنَّ مِن شِيعَتِهِۦ لَإِبۡرَٰهِيمَ ۝٨٣

Iste vjere kao i on bio je i Ibrahim,

إِذۡ جَآءَ رَبَّهُۥ بِقَلۡبٖ سَلِيمٍ ۝٨٤

kad je Gospodaru svom iskrena srca došao,

إِذۡ قَالَ لِأَبِيهِ وَقَوۡمِهِۦ مَاذَا تَعۡبُدُونَ ۝٨٥

kad je ocu svome i narodu svome rekao: “Šta to vi obožavate?

أَئِفۡكًا ءَالِهَةٗ دُونَ ٱللَّهِ تُرِيدُونَ ۝٨٦

Zar lažna božanstva umjesto Allaha hoćete?

فَمَا ظَنُّكُم بِرَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ ۝٨٧

I šta o Gospodaru svjetova mislite?”

فَنَظَرَ نَظۡرَةٗ فِي ٱلنُّجُومِ ۝٨٨

I on baci pogled na zvijezde,

فَقَالَ إِنِّي سَقِيمٞ ۝٨٩

pa reče: "Zbilja, ja sam bolestan."

فَتَوَلَّوۡاْ عَنۡهُ مُدۡبِرِينَ ۝٩٠

I oni ga napustiše, uzmaknuvši,

فَرَاغَ إِلَىٰٓ ءَالِهَتِهِمۡ فَقَالَ أَلَا تَأۡكُلُونَ ۝٩١

a on se kumirima njihovim prikrade, pa reče: “Zašto ne jedete?

مَا لَكُمۡ لَا تَنطِقُونَ ۝٩٢

Šta vam je, što ne govorite?”

فَرَاغَ عَلَيۡهِمۡ ضَرۡبَۢا بِٱلۡيَمِينِ ۝٩٣

I krišom im priđe desnom ih rukom udarajući,

فَأَقۡبَلُوٓاْ إِلَيۡهِ يَزِفُّونَ ۝٩٤

pa mu narod trkom dođe.

قَالَ أَتَعۡبُدُونَ مَا تَنۡحِتُونَ ۝٩٥

“Kako možete obožavati one koje sami klešete”, upita,

وَٱللَّهُ خَلَقَكُمۡ وَمَا تَعۡمَلُونَ ۝٩٦

“kad Allah stvara i vas i ono što napravite?”

قَالُواْ ٱبۡنُواْ لَهُۥ بُنۡيَٰنٗا فَأَلۡقُوهُ فِي ٱلۡجَحِيمِ ۝٩٧

“Pripremite za njega lomaču”, povikaše, “pa ga u vatru bacite!”

فَأَرَادُواْ بِهِۦ كَيۡدٗا فَجَعَلۡنَٰهُمُ ٱلۡأَسۡفَلِينَ ۝٩٨

I htjedoše ga na muke staviti, ali Mi njih učinismo poniženim.

وَقَالَ إِنِّي ذَاهِبٌ إِلَىٰ رَبِّي سَيَهۡدِينِ ۝٩٩

“Idem onamo gdje mi je Gospodar moj naredio”, reče, “On će me kuda treba uputiti."

رَبِّ هَبۡ لِي مِنَ ٱلصَّٰلِحِينَ ۝١٠٠

"Gospodaru moj, daruj mi porod čestiti."

فَبَشَّرۡنَٰهُ بِغُلَٰمٍ حَلِيمٖ ۝١٠١

i Mi smo ga obradovali dječakom blage naravi.

فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ ٱلسَّعۡيَ قَالَ يَٰبُنَيَّ إِنِّيٓ أَرَىٰ فِي ٱلۡمَنَامِ أَنِّيٓ أَذۡبَحُكَ فَٱنظُرۡ مَاذَا تَرَىٰۚ قَالَ يَٰٓأَبَتِ ٱفۡعَلۡ مَا تُؤۡمَرُۖ سَتَجِدُنِيٓ إِن شَآءَ ٱللَّهُ مِنَ ٱلصَّٰبِرِينَ ۝١٠٢

I kad on odraste toliko da mu poče u poslu pomagati, Ibrahim reče: “O sinko moj, u snu sam vidio da te trebam zaklati, pa šta ti misliš?” “O oče moj”, reče, “postupi onako kako ti se naređuje! Vidjet ćeš, ako Bog da, da ću sve izdržati.”

فَلَمَّآ أَسۡلَمَا وَتَلَّهُۥ لِلۡجَبِينِ ۝١٠٣

I njih dvojica poslušaše. I kad ga on čelom prema zemlji položi,

وَنَٰدَيۡنَٰهُ أَن يَٰٓإِبۡرَٰهِيمُ ۝١٠٤

Mi ga zovnusmo: “O Ibrahime,

قَدۡ صَدَّقۡتَ ٱلرُّءۡيَآۚ إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجۡزِي ٱلۡمُحۡسِنِينَ ۝١٠٥

ti si se objavi u snu odazvao, a Mi ovako nagrađujemo one koji dobra djela čine.”

إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ ٱلۡبَلَٰٓؤُاْ ٱلۡمُبِينُ ۝١٠٦

To je, zaista, bilo pravo iskušenje!

وَفَدَيۡنَٰهُ بِذِبۡحٍ عَظِيمٖ ۝١٠٧

I kurbanom ga velikim iskupismo,

وَتَرَكۡنَا عَلَيۡهِ فِي ٱلۡأٓخِرِينَ ۝١٠٨

i u naraštajima mu kasnijim spomen sačuvasmo.

سَلَٰمٌ عَلَىٰٓ إِبۡرَٰهِيمَ ۝١٠٩

Neka je u miru Ibrahim!

كَذَٰلِكَ نَجۡزِي ٱلۡمُحۡسِنِينَ ۝١١٠

Eto tako Mi nagrađujemo one koji dobra djela čine.

إِنَّهُۥ مِنۡ عِبَادِنَا ٱلۡمُؤۡمِنِينَ ۝١١١

On je bio rob Naš, vjernik.

وَبَشَّرۡنَٰهُ بِإِسۡحَٰقَ نَبِيّٗا مِّنَ ٱلصَّٰلِحِينَ ۝١١٢

I obradovali smo ga Ishakom, vjerovjesnikom i čovjekom dobrim.

وَبَٰرَكۡنَا عَلَيۡهِ وَعَلَىٰٓ إِسۡحَٰقَۚ وَمِن ذُرِّيَّتِهِمَا مُحۡسِنٞ وَظَالِمٞ لِّنَفۡسِهِۦ مُبِينٞ ۝١١٣

I blagoslovili smo i njega i Ishaka, a među potomcima njihovim ima vjernika i onih koji sebi očito nasilje čine.

وَلَقَدۡ مَنَنَّا عَلَىٰ مُوسَىٰ وَهَٰرُونَ ۝١١٤

I Musau i Harunu smo blagodati dali,

وَنَجَّيۡنَٰهُمَا وَقَوۡمَهُمَا مِنَ ٱلۡكَرۡبِ ٱلۡعَظِيمِ ۝١١٥

pa i njih i narod njihov nevolje velike spasili,

وَنَصَرۡنَٰهُمۡ فَكَانُواْ هُمُ ٱلۡغَٰلِبِينَ ۝١١٦

i pomogli im da pobijede,

وَءَاتَيۡنَٰهُمَا ٱلۡكِتَٰبَ ٱلۡمُسۡتَبِينَ ۝١١٧

i Knjigu im jasnu dali,

وَهَدَيۡنَٰهُمَا ٱلصِّرَٰطَ ٱلۡمُسۡتَقِيمَ ۝١١٨

i obojicu na Pravi put uputili,

وَتَرَكۡنَا عَلَيۡهِمَا فِي ٱلۡأٓخِرِينَ ۝١١٩

i u naraštajima im kasnijim spomen sačuvali.

سَلَٰمٌ عَلَىٰ مُوسَىٰ وَهَٰرُونَ ۝١٢٠

Nek su u miru Musa i Harun!

إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجۡزِي ٱلۡمُحۡسِنِينَ ۝١٢١

Eto tako Mi nagrađujemo one koji dobra djela čine.

إِنَّهُمَا مِنۡ عِبَادِنَا ٱلۡمُؤۡمِنِينَ ۝١٢٢

A njih dvojica su, uistinu, bili robovi Naši, vjernici.

وَإِنَّ إِلۡيَاسَ لَمِنَ ٱلۡمُرۡسَلِينَ ۝١٢٣

I Il’jas je bio poslanik.

إِذۡ قَالَ لِقَوۡمِهِۦٓ أَلَا تَتَّقُونَ ۝١٢٤

Kad on reče narodu svom: “Zar se ne bojite?

أَتَدۡعُونَ بَعۡلٗا وَتَذَرُونَ أَحۡسَنَ ٱلۡخَٰلِقِينَ ۝١٢٥

Što se Ba'lu molite ¹ , a najljepšeg Stvoritelja ostavljate,

ٱللَّهَ رَبَّكُمۡ وَرَبَّ ءَابَآئِكُمُ ٱلۡأَوَّلِينَ ۝١٢٦

Allaha, Gospodara svog i Gospodara vaših predaka drevnih?”

فَكَذَّبُوهُ فَإِنَّهُمۡ لَمُحۡضَرُونَ ۝١٢٧

Oni ga lašcem nazvaše i zato će, sigurno, u vatru svi oni biti bačeni,

إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلۡمُخۡلَصِينَ ۝١٢٨

samo neće oni Allahovi robovi koji su Mu bili odani.

وَتَرَكۡنَا عَلَيۡهِ فِي ٱلۡأٓخِرِينَ ۝١٢٩

I u naraštajima mu kasnijim spomen sačuvasmo.

سَلَٰمٌ عَلَىٰٓ إِلۡ يَاسِينَ ۝١٣٠

Neka je u miru Il’jas!

إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجۡزِي ٱلۡمُحۡسِنِينَ ۝١٣١

Eto tako Mi nagrađujemo one koji dobra djela čine.

إِنَّهُۥ مِنۡ عِبَادِنَا ٱلۡمُؤۡمِنِينَ ۝١٣٢

On je bio rob Naš, vjernik.

وَإِنَّ لُوطٗا لَّمِنَ ٱلۡمُرۡسَلِينَ ۝١٣٣

I Lut je bio poslanik.

إِذۡ نَجَّيۡنَٰهُ وَأَهۡلَهُۥٓ أَجۡمَعِينَ ۝١٣٤

Mi smo njega i čitavu njegovu porodicu spasili,

إِلَّا عَجُوزٗا فِي ٱلۡغَٰبِرِينَ ۝١٣٥

osim starice, ona je nastradala s onima koji su nastradali.

ثُمَّ دَمَّرۡنَا ٱلۡأٓخَرِينَ ۝١٣٦

A ostale smo uništili.

وَإِنَّكُمۡ لَتَمُرُّونَ عَلَيۡهِم مُّصۡبِحِينَ ۝١٣٧

I vi pored nastambi njihovih prolazite i ujutro,

وَبِٱلَّيۡلِۚ أَفَلَا تَعۡقِلُونَ ۝١٣٨

i noću, pa zašto se ne urazumite?

وَإِنَّ يُونُسَ لَمِنَ ٱلۡمُرۡسَلِينَ ۝١٣٩

I Junus je bio poslanik.

إِذۡ أَبَقَ إِلَى ٱلۡفُلۡكِ ٱلۡمَشۡحُونِ ۝١٤٠

I on pobježe na jednu lađu prepunu,

فَسَاهَمَ فَكَانَ مِنَ ٱلۡمُدۡحَضِينَ ۝١٤١

i baci kocku i kocka na njega pade.

فَٱلۡتَقَمَهُ ٱلۡحُوتُ وَهُوَ مُلِيمٞ ۝١٤٢

I riba ga proguta, a bio je zaslužio prijekor.

فَلَوۡلَآ أَنَّهُۥ كَانَ مِنَ ٱلۡمُسَبِّحِينَ ۝١٤٣

I da nije bio jedan od onih koji Allaha slave,

لَلَبِثَ فِي بَطۡنِهِۦٓ إِلَىٰ يَوۡمِ يُبۡعَثُونَ ۝١٤٤

sigurno bi ostao u utrobi njenoj do Dana kad će svi biti oživljeni.

۞ فَنَبَذۡنَٰهُ بِٱلۡعَرَآءِ وَهُوَ سَقِيمٞ ۝١٤٥

I Mi ga izbacismo na jedno pusto mjesto, a on je bio nemoćan,

وَأَنۢبَتۡنَا عَلَيۡهِ شَجَرَةٗ مِّن يَقۡطِينٖ ۝١٤٦

i učinismo da iznad njega izraste vriježa jedne tikve.

وَأَرۡسَلۡنَٰهُ إِلَىٰ مِاْئَةِ أَلۡفٍ أَوۡ يَزِيدُونَ ۝١٤٧

I poslasmo ga stotini hiljada ljudi, i više,

فَـَٔامَنُواْ فَمَتَّعۡنَٰهُمۡ إِلَىٰ حِينٖ ۝١٤٨

i oni povjerovaše, i njima dadosmo da do roka određenog požive.

فَٱسۡتَفۡتِهِمۡ أَلِرَبِّكَ ٱلۡبَنَاتُ وَلَهُمُ ٱلۡبَنُونَ ۝١٤٩

A upitaj ih: “Zar su za Gospodara tvog kćeri, a za njih sinovi?

أَمۡ خَلَقۡنَا ٱلۡمَلَٰٓئِكَةَ إِنَٰثٗا وَهُمۡ شَٰهِدُونَ ۝١٥٠

Zar smo u njihovu prisustvu meleke kao žene stvorili?”

أَلَآ إِنَّهُم مِّنۡ إِفۡكِهِمۡ لَيَقُولُونَ ۝١٥١

Eto, oni, zbog toga što lažu, doista govore:

وَلَدَ ٱللَّهُ وَإِنَّهُمۡ لَكَٰذِبُونَ ۝١٥٢

“Allah je rodio”, oni su, zaista, lažljivci.

أَصۡطَفَى ٱلۡبَنَاتِ عَلَى ٱلۡبَنِينَ ۝١٥٣

Zar je On kćeri sinovima pretpostavio?

مَا لَكُمۡ كَيۡفَ تَحۡكُمُونَ ۝١٥٤

Šta vam je, kako rasuđujete!?

أَفَلَا تَذَكَّرُونَ ۝١٥٥

Zašto ne razmislite?

أَمۡ لَكُمۡ سُلۡطَٰنٞ مُّبِينٞ ۝١٥٦

Ili, gdje vam je dokaz očiti?