Sura El-Kijame

لَآ أُقۡسِمُ بِيَوۡمِ ٱلۡقِيَٰمَةِ ۝١

Kunem se Kijametskim danom

وَلَآ أُقۡسِمُ بِٱلنَّفۡسِ ٱللَّوَّامَةِ ۝٢

i kunem se dušom koja sebe kori.

أَيَحۡسَبُ ٱلۡإِنسَٰنُ أَلَّن نَّجۡمَعَ عِظَامَهُۥ ۝٣

Zar čovjek misli da kosti njegove nećemo sakupiti?!

بَلَىٰ قَٰدِرِينَ عَلَىٰٓ أَن نُّسَوِّيَ بَنَانَهُۥ ۝٤

Svakako, a Mi možemo izravnati jagodice prstiju njegovih.

بَلۡ يُرِيدُ ٱلۡإِنسَٰنُ لِيَفۡجُرَ أَمَامَهُۥ ۝٥

Ali, čovjek hoće da negira ono što pred njim je,

يَسۡـَٔلُ أَيَّانَ يَوۡمُ ٱلۡقِيَٰمَةِ ۝٦

pa pita: “Kada će Kijametski dan biti?”

فَإِذَا بَرِقَ ٱلۡبَصَرُ ۝٧

Kada se pogled zbuni,

وَخَسَفَ ٱلۡقَمَرُ ۝٨

i Mjesec pomrači

وَجُمِعَ ٱلشَّمۡسُ وَٱلۡقَمَرُ ۝٩

i Sunce i Mjesec smotaju, pa sjaj izgube,

يَقُولُ ٱلۡإِنسَٰنُ يَوۡمَئِذٍ أَيۡنَ ٱلۡمَفَرُّ ۝١٠

taj dan čovjek će povikati: “Gdje da se bježi?”

كـَلَّا لَا وَزَرَ ۝١١

Ne, nema pribježišta!

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوۡمَئِذٍ ٱلۡمُسۡتَقَرُّ ۝١٢

Taj dan tvome je Gospodaru povratak,

يُنَبَّؤُاْ ٱلۡإِنسَٰنُ يَوۡمَئِذِۭ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ ۝١٣

taj dan čovjek će o onome što je pripremio, a što propustio, obaviješten biti.

بَلِ ٱلۡإِنسَٰنُ عَلَىٰ نَفۡسِهِۦ بَصِيرَةٞ ۝١٤

Štaviše, čovjek sebe dobro zna – sam će protiv sebe svjedok biti,

وَلَوۡ أَلۡقَىٰ مَعَاذِيرَهُۥ ۝١٥

makar iznosio svoja opravdanja.

لَا تُحَرِّكۡ بِهِۦ لِسَانَكَ لِتَعۡجَلَ بِهِۦٓ ۝١٦

Ne izgovaraj Kur’an jezikom svojim da bi ga što prije zapamtio,

إِنَّ عَلَيۡنَا جَمۡعَهُۥ وَقُرۡءَانَهُۥ ۝١٧

Mi smo ga dužni sakupiti da bi ga ti čitao.

فَإِذَا قَرَأۡنَٰهُ فَٱتَّبِعۡ قُرۡءَانَهُۥ ۝١٨

A kada ga čitamo, ti prati čitanje njegovo,

ثُمَّ إِنَّ عَلَيۡنَا بَيَانَهُۥ ۝١٩

a poslije, Mi smo ga dužni objasniti.

كـَلَّا بَلۡ تُحِبُّونَ ٱلۡعَاجِلَةَ ۝٢٠

Ali, naprotiv, vi ovaj prolazni svijet volite,

وَتَذَرُونَ ٱلۡأٓخِرَةَ ۝٢١

a onaj drugi – ahiret zapostavljate.

وُجُوهٞ يَوۡمَئِذٖ نَّاضِرَةٌ ۝٢٢

Taj dan neka lica blistava će biti,

إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةٞ ۝٢٣

u Gospodara svoga će gledati.

وَوُجُوهٞ يَوۡمَئِذِۭ بَاسِرَةٞ ۝٢٤

Taj dan neka lica smrknuta će biti,

تَظُنُّ أَن يُفۡعَلَ بِهَا فَاقِرَةٞ ۝٢٥

znat će da će ih snaći velika nesreća!

كـَلَّآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلتَّرَاقِيَ ۝٢٦

Pazi, kada duša dopre do ključnih kostiju

وَقِيلَ مَنۡۜ رَاقٖ ۝٢٧

i vikne se: "Ima li vidara?",

وَظَنَّ أَنَّهُ ٱلۡفِرَاقُ ۝٢٨

i on se uvjeri da je to čas rastanka

وَٱلۡتَفَّتِ ٱلسَّاقُ بِٱلسَّاقِ ۝٢٩

i noga se uz nogu savije.

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوۡمَئِذٍ ٱلۡمَسَاقُ ۝٣٠

Taj dan će Gospodaru tvome privođenje biti.

فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ ۝٣١

Nije vjerovao i nije klanjao,

وَلَٰكِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ ۝٣٢

nego je poricao i okretao se,

ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰٓ أَهۡلِهِۦ يَتَمَطَّىٰٓ ۝٣٣

a onda je svojim oholo odlazio.

أَوۡلَىٰ لَكَ فَأَوۡلَىٰ ۝٣٤

Teško tebi! Teško tebi!

ثُمَّ أَوۡلَىٰ لَكَ فَأَوۡلَىٰٓ ۝٣٥

I još jednom: Teško tebi! Teško tebi!

أَيَحۡسَبُ ٱلۡإِنسَٰنُ أَن يُتۡرَكَ سُدًى ۝٣٦

Zar čovjek misli da će zaludu ostavljen biti?!

أَلَمۡ يَكُ نُطۡفَةٗ مِّن مَّنِيّٖ يُمۡنَىٰ ۝٣٧

Zar nije bio kap sjemena koja se ubaci,

ثُمَّ كَانَ عَلَقَةٗ فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ ۝٣٨

zatim zakvačak kome On onda razmjer odredi i skladnim mu lik učini,

فَجَعَلَ مِنۡهُ ٱلزَّوۡجَيۡنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلۡأُنثَىٰٓ ۝٣٩

i od njega dvije vrste, muškarca i ženu, stvori,

أَلَيۡسَ ذَٰلِكَ بِقَٰدِرٍ عَلَىٰٓ أَن يُحۡـِۧيَ ٱلۡمَوۡتَىٰ ۝٤٠

i zar Taj nije kadar mrtve oživjeti?!