Surja El-Kijame

لَآ أُقۡسِمُ بِيَوۡمِ ٱلۡقِيَٰمَةِ ۝١

Betohem në Ditën e Kiametit!

وَلَآ أُقۡسِمُ بِٱلنَّفۡسِ ٱللَّوَّامَةِ ۝٢

Betohem në shpirtin qortues!

أَيَحۡسَبُ ٱلۡإِنسَٰنُ أَلَّن نَّجۡمَعَ عِظَامَهُۥ ۝٣

A mendon njeriu se nuk do të mund t’i mbledhim eshtrat e tij?!

بَلَىٰ قَٰدِرِينَ عَلَىٰٓ أَن نُّسَوِّيَ بَنَانَهُۥ ۝٤

Po, si jo! Ne jemi të Zotë t’ia ribëjmë bashkë me përsosmëri edhe majat e gishtave të tij.

بَلۡ يُرِيدُ ٱلۡإِنسَٰنُ لِيَفۡجُرَ أَمَامَهُۥ ۝٥

Por njeriu dëshiron të gabojë sa të jetë gjallë

يَسۡـَٔلُ أَيَّانَ يَوۡمُ ٱلۡقِيَٰمَةِ ۝٦

dhe pyet: “Kur do të jetë Dita e Kiametit?”

فَإِذَا بَرِقَ ٱلۡبَصَرُ ۝٧

Por, kur sytë t’i verbohen

وَخَسَفَ ٱلۡقَمَرُ ۝٨

dhe të zihet Hëna

وَجُمِعَ ٱلشَّمۡسُ وَٱلۡقَمَرُ ۝٩

dhe Dielli e Hëna të bashkohen,

يَقُولُ ٱلۡإِنسَٰنُ يَوۡمَئِذٍ أَيۡنَ ٱلۡمَفَرُّ ۝١٠

atë ditë njeriu do të thotë: “Ku të iki?”

كـَلَّا لَا وَزَرَ ۝١١

Askund! S’ka strehë!

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوۡمَئِذٍ ٱلۡمُسۡتَقَرُّ ۝١٢

Atë ditë, streha është te Zoti yt.

يُنَبَّؤُاْ ٱلۡإِنسَٰنُ يَوۡمَئِذِۭ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ ۝١٣

Atë ditë, njeriu do të vihet në dijeni për veprat që ka bërë dhe për ato që ka lënë pa bërë.

بَلِ ٱلۡإِنسَٰنُ عَلَىٰ نَفۡسِهِۦ بَصِيرَةٞ ۝١٤

Po, vërtet që njeriu do të dëshmojë kundër vetvetes,

وَلَوۡ أَلۡقَىٰ مَعَاذِيرَهُۥ ۝١٥

edhe sikur të paraqesë shfajësimet e veta.

لَا تُحَرِّكۡ بِهِۦ لِسَانَكَ لِتَعۡجَلَ بِهِۦٓ ۝١٦

Mos nxito (o Muhamed) në leximin e Kuranit me gjuhën tënde!³⁸²

إِنَّ عَلَيۡنَا جَمۡعَهُۥ وَقُرۡءَانَهُۥ ۝١٧

Ne e kemi për detyrë t’i mbledhim pjesët e tij e ta lexojmë atë.

فَإِذَا قَرَأۡنَٰهُ فَٱتَّبِعۡ قُرۡءَانَهُۥ ۝١٨

Dhe, kur ta lexojmë atë, ti përcille leximin e tij!

ثُمَّ إِنَّ عَلَيۡنَا بَيَانَهُۥ ۝١٩

Pastaj, e kemi Ne për detyrë ta shpjegojmë.

كـَلَّا بَلۡ تُحِبُّونَ ٱلۡعَاجِلَةَ ۝٢٠

Por ju doni këtë jetë (kalimtare)

وَتَذَرُونَ ٱلۡأٓخِرَةَ ۝٢١

e për jetën tjetër nuk kujtoheni!

وُجُوهٞ يَوۡمَئِذٖ نَّاضِرَةٌ ۝٢٢

Atë ditë, disa fytyra do të shkëlqejnë

إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةٞ ۝٢٣

dhe Zotin e tyre do të shohin.

وَوُجُوهٞ يَوۡمَئِذِۭ بَاسِرَةٞ ۝٢٤

Kurse disa fytyra, atë ditë, do të jenë të zymta,

تَظُنُّ أَن يُفۡعَلَ بِهَا فَاقِرَةٞ ۝٢٥

duke e ditur se do të pësojnë një fatkeqësi, që të thyen në mes.

كـَلَّآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلتَّرَاقِيَ ۝٢٦

Por, kur shpirti të vijë në grykë

وَقِيلَ مَنۡۜ رَاقٖ ۝٢٧

e të thërrasin “A ka shërues”,

وَظَنَّ أَنَّهُ ٱلۡفِرَاقُ ۝٢٨

atëherë, ai (që po vdes) do të bindet se ky është çasti i ndarjes

وَٱلۡتَفَّتِ ٱلسَّاقُ بِٱلسَّاقِ ۝٢٩

dhe këmbët do të ngrijnë³⁸³.

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوۡمَئِذٍ ٱلۡمَسَاقُ ۝٣٠

Atë ditë, ai do të sillet te Zoti yt.

فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ ۝٣١

Ai as nuk besoi dhe as nuk u fal,

وَلَٰكِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ ۝٣٢

por e mohoi të vërtetën dhe ia ktheu kurrizin,

ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰٓ أَهۡلِهِۦ يَتَمَطَّىٰٓ ۝٣٣

e pastaj shkoi te njerëzit e vet, duke u krenuar.

أَوۡلَىٰ لَكَ فَأَوۡلَىٰ ۝٣٤

Mjerë për ty! Mjerë për ty!

ثُمَّ أَوۡلَىٰ لَكَ فَأَوۡلَىٰٓ ۝٣٥

Sërish: Mjerë për ty! Mjerë për ty!

أَيَحۡسَبُ ٱلۡإِنسَٰنُ أَن يُتۡرَكَ سُدًى ۝٣٦

Vallë, a mendon njeriu se do të mbetet pa përgjegjshmëri?

أَلَمۡ يَكُ نُطۡفَةٗ مِّن مَّنِيّٖ يُمۡنَىٰ ۝٣٧

A s’ka qenë një pikë fare që derdhej,

ثُمَّ كَانَ عَلَقَةٗ فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ ۝٣٨

pastaj u bë droçkë gjaku e më pas Allahu e krijoi dhe i dha formë e përmasa të caktuara,

فَجَعَلَ مِنۡهُ ٱلزَّوۡجَيۡنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلۡأُنثَىٰٓ ۝٣٩

e prej tij bëri çiftin: mashkullin e femrën?!

أَلَيۡسَ ذَٰلِكَ بِقَٰدِرٍ عَلَىٰٓ أَن يُحۡـِۧيَ ٱلۡمَوۡتَىٰ ۝٤٠

Vallë, Ai Krijues, a nuk ka fuqi që t’i ngjallë të vdekurit?!