Əbəsə عبس · Muhammad AbdulKareem

عَبَسَ وَتَوَلَّىٰٓ ۝١

(Peyğəmbər) qaşqabağını tökdü və üz çevirdi –

أَن جَآءَهُ ٱلۡأَعۡمَىٰ ۝٢

yanına kor (Abdullah ibn Ümmi-Məktum) gəldiyinə görə.

وَمَا يُدۡرِيكَ لَعَلَّهُۥ يَزَّكَّىٰٓ ۝٣

(Ey Muhamməd!) Nə bilirsən, bəlkə o (günahlardan) təmizlənəcəkdi

أَوۡ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ ٱلذِّكۡرَىٰٓ ۝٤

yaxud öyüd dinləyib və bu öyüd ona fayda verəcəkdi!

أَمَّا مَنِ ٱسۡتَغۡنَىٰ ۝٥

(Öyüd-nəsihətinə) ehtiyacı olmayana gəlincə isə,

فَأَنتَ لَهُۥ تَصَدَّىٰ ۝٦

sən ona tərəf çevrilirsən.

وَمَا عَلَيۡكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ ۝٧

Onun (günahlardan) təmizlənməməsinin sənə bir aidiyyəti yoxdur.

وَأَمَّا مَن جَآءَكَ يَسۡعَىٰ ۝٨

Amma tələsərək sənin yanına gələn,

وَهُوَ يَخۡشَىٰ ۝٩

(Allahdan) qorxan kimsəyə gəlincə,

فَأَنتَ عَنۡهُ تَلَهَّىٰ ۝١٠

sən ona məhəl qoymursan!

كـَلَّآ إِنَّهَا تَذۡكِرَةٞ ۝١١

Xeyr (Bir daha belə etmə)! Şübhəsiz ki, bu (ayələr), bir öyüd-nəsihətdir.

فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ ۝١٢

Kim istəsə, ondan öyüd-nəsihət alar.

فِي صُحُفٖ مُّكَرَّمَةٖ ۝١٣

(Bu Quran) möhtərəm səhifələrdədir.

مَّرۡفُوعَةٖ مُّطَهَّرَةِۭ ۝١٤

uca və pak (səhifələrdə).

بِأَيۡدِي سَفَرَةٖ ۝١٥

(Bu səhifələr) elçilərin (mələklərin) əllərindədir.

كِرَامِۭ بَرَرَةٖ ۝١٦

möhtərəm və müti olan (mələklərin əllərində).

قُتِلَ ٱلۡإِنسَٰنُ مَآ أَكۡفَرَهُۥ ۝١٧

Ölsün (kafir) insan! O necə də nankordur!

مِنۡ أَيِّ شَيۡءٍ خَلَقَهُۥ ۝١٨

(Qoy baxsın), Allah onu nədən yaratdı?

مِن نُّطۡفَةٍ خَلَقَهُۥ فَقَدَّرَهُۥ ۝١٩

(Allah) onu nütfədən yaratdı və onu müəyyən şəklə saldı.

ثُمَّ ٱلسَّبِيلَ يَسَّرَهُۥ ۝٢٠

Sonra onun yolunu asanlaşdırdı.

ثُمَّ أَمَاتَهُۥ فَأَقۡبَرَهُۥ ۝٢١

Sonra onu öldürüb qəbirə saldı.

ثُمَّ إِذَا شَآءَ أَنشَرَهُۥ ۝٢٢

Sonra da istədiyi vaxt onu (yenidən) dirildəcəkdir.

كـَلَّا لَمَّا يَقۡضِ مَآ أَمَرَهُۥ ۝٢٣

Xeyr! O, hələ də (Allahın) ona buyurduğunu yerinə yetirməmişdir.

فَلۡيَنظُرِ ٱلۡإِنسَٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ ۝٢٤

Qoy insan yediyinə baxsın!

أَنَّا صَبَبۡنَا ٱلۡمَآءَ صَبّٗا ۝٢٥

Biz yağışı bol-bol yağdırdıq.

ثُمَّ شَقَقۡنَا ٱلۡأَرۡضَ شَقّٗا ۝٢٦

Sonra da yeri çat-çat yardıq.

فَأَنۢبَتۡنَا فِيهَا حَبّٗا ۝٢٧

Orada dən yetişdirdik.

وَعِنَبٗا وَقَضۡبٗا ۝٢٨

(Habelə) üzüm və yonca,

وَزَيۡتُونٗا وَنَخۡلٗا ۝٢٩

zeytun və xurma (ağacları),

وَحَدَآئِقَ غُلۡبٗا ۝٣٠

sıx-sıx bağlar,

وَفَٰكِهَةٗ وَأَبّٗا ۝٣١

meyvələr və otlar da (bitirdik).

مَّتَٰعٗا لَّكُمۡ وَلِأَنۡعَٰمِكُمۡ ۝٣٢

Sizin və heyvanlarınızın faydalanması üçün.

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ ۝٣٣

Qulaqları kar edən səs gələndə –

يَوۡمَ يَفِرُّ ٱلۡمَرۡءُ مِنۡ أَخِيهِ ۝٣٤

o gün insan qaçacaq öz qardaşından,

وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ ۝٣٥

anasından, atasından,

وَصَٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ ۝٣٦

həyat yoldaşından və övladlarından!

لِكُلِّ ٱمۡرِيٕٖ مِّنۡهُمۡ يَوۡمَئِذٖ شَأۡنٞ يُغۡنِيهِ ۝٣٧

O gün onlardan hər birinin yetərincə işi olacaqdır.

وُجُوهٞ يَوۡمَئِذٖ مُّسۡفِرَةٞ ۝٣٨

O gün (neçə-neçə) üzlər parlayacaq.

ضَاحِكَةٞ مُّسۡتَبۡشِرَةٞ ۝٣٩

Güləcək və fərəhlənəcək.

وَوُجُوهٞ يَوۡمَئِذٍ عَلَيۡهَا غَبَرَةٞ ۝٤٠

O gün (neçə-neçə) üzlərə toz-torpaq hopacaq.

تَرۡهَقُهَا قَتَرَةٌ ۝٤١

Onları zülmət bürüyəcək.

أُوْلَٰٓئِكَ هُمُ ٱلۡكَفَرَةُ ٱلۡفَجَرَةُ ۝٤٢

Məhz onlar kafirlər, günahkarlardır!