Abese عبس · Muhammad AbdulKareem

عَبَسَ وَتَوَلَّىٰٓ ۝١

Ai³⁹³ u vrenjt dhe ktheu kurrizin,

أَن جَآءَهُ ٱلۡأَعۡمَىٰ ۝٢

kur i erdhi pranë i verbri.

وَمَا يُدۡرِيكَ لَعَلَّهُۥ يَزَّكَّىٰٓ ۝٣

E ku e di ti, ndoshta ai dëshironte të pastrohej (nga gjynahet)

أَوۡ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ ٱلذِّكۡرَىٰٓ ۝٤

ose të merrte këshillë, e këshilla t’i sillte dobi atij?!

أَمَّا مَنِ ٱسۡتَغۡنَىٰ ۝٥

Sa për atë që është i pasur,

فَأَنتَ لَهُۥ تَصَدَّىٰ ۝٦

ti atij po i kushton vëmendje,

وَمَا عَلَيۡكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ ۝٧

megjithëse nuk ke përgjegjësi, nëse ai nuk dëshiron të pastrohet.

وَأَمَّا مَن جَآءَكَ يَسۡعَىٰ ۝٨

Sa për atë që të vjen duke nxituar

وَهُوَ يَخۡشَىٰ ۝٩

dhe ndien frikë (nga Allahu),

فَأَنتَ عَنۡهُ تَلَهَّىٰ ۝١٠

ti atij nuk po ia vë veshin.

كـَلَّآ إِنَّهَا تَذۡكِرَةٞ ۝١١

Mos vepro ashtu! Në të vërtetë, ky (Kuran) është këshillë,

فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ ۝١٢

pra, kush të dojë, le të marrë këshillë!

فِي صُحُفٖ مُّكَرَّمَةٖ ۝١٣

Ai ndodhet në Faqe të nderuara,³⁹⁴

مَّرۡفُوعَةٖ مُّطَهَّرَةِۭ ۝١٤

të lartësuara, të pastra,

بِأَيۡدِي سَفَرَةٖ ۝١٥

në duart e shkruesve (engjëj)

كِرَامِۭ بَرَرَةٖ ۝١٦

të ndershëm dhe të drejtë.

قُتِلَ ٱلۡإِنسَٰنُ مَآ أَكۡفَرَهُۥ ۝١٧

Mallkuar qoftë njeriu! Sa mosmirënjohës që është ai!

مِنۡ أَيِّ شَيۡءٍ خَلَقَهُۥ ۝١٨

Prej çfarë gjëje e krijon Allahu atë?

مِن نُّطۡفَةٍ خَلَقَهُۥ فَقَدَّرَهُۥ ۝١٩

Prej pikës së farës e krijon dhe i jep përmasa të rregullta.

ثُمَّ ٱلسَّبِيلَ يَسَّرَهُۥ ۝٢٠

Më pas ia lehtëson rrugën (e lindjes)

ثُمَّ أَمَاتَهُۥ فَأَقۡبَرَهُۥ ۝٢١

e pastaj e vdes dhe i cakton një varr,

ثُمَّ إِذَا شَآءَ أَنشَرَهُۥ ۝٢٢

dhe, kur të dojë, Ai e ringjall.

كـَلَّا لَمَّا يَقۡضِ مَآ أَمَرَهُۥ ۝٢٣

E megjithatë, njeriu ende nuk i ka plotësuar ato që i ka urdhëruar Ai!

فَلۡيَنظُرِ ٱلۡإِنسَٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ ۝٢٤

Le të mendojë njeriu për ushqimin e vet:

أَنَّا صَبَبۡنَا ٱلۡمَآءَ صَبّٗا ۝٢٥

Jemi Ne që lëshojmë ujë me bollëk,

ثُمَّ شَقَقۡنَا ٱلۡأَرۡضَ شَقّٗا ۝٢٦

pastaj e çajmë tokën në thellësi

فَأَنۢبَتۡنَا فِيهَا حَبّٗا ۝٢٧

dhe nxjerrim prej saj drithërat,

وَعِنَبٗا وَقَضۡبٗا ۝٢٨

rrushin e perimet,

وَزَيۡتُونٗا وَنَخۡلٗا ۝٢٩

ullirin e palmat,

وَحَدَآئِقَ غُلۡبٗا ۝٣٠

kopshtet e dendura,

وَفَٰكِهَةٗ وَأَبّٗا ۝٣١

pemët dhe gjithë barërat,

مَّتَٰعٗا لَّكُمۡ وَلِأَنۡعَٰمِكُمۡ ۝٣٢

që t’i gëzoni ju dhe bagëtitë tuaja.

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ ۝٣٣

Por, kur të vijë Ushtima,

يَوۡمَ يَفِرُّ ٱلۡمَرۡءُ مِنۡ أَخِيهِ ۝٣٤

atë Ditë njeriu do të ikë nga i vëllai,

وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ ۝٣٥

nga e ëma dhe nga i ati,

وَصَٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ ۝٣٦

nga e shoqja dhe nga fëmijët e vet.

لِكُلِّ ٱمۡرِيٕٖ مِّنۡهُمۡ يَوۡمَئِذٖ شَأۡنٞ يُغۡنِيهِ ۝٣٧

Atë Ditë, secili prej tyre do të ketë aq shqetësim për veten, sa do t’i mjaftojë.

وُجُوهٞ يَوۡمَئِذٖ مُّسۡفِرَةٞ ۝٣٨

Atë Ditë do të ketë fytyra rrëzëllore,

ضَاحِكَةٞ مُّسۡتَبۡشِرَةٞ ۝٣٩

të qeshura e të gëzuara.

وَوُجُوهٞ يَوۡمَئِذٍ عَلَيۡهَا غَبَرَةٞ ۝٤٠

Atë Ditë do të ketë (edhe) fytyra të pluhurosura,

تَرۡهَقُهَا قَتَرَةٌ ۝٤١

që do t’i mbulojë errësira.

أُوْلَٰٓئِكَ هُمُ ٱلۡكَفَرَةُ ٱلۡفَجَرَةُ ۝٤٢

Këta janë jobesimtarët, gjynahqarët.